…scoubidou…

Nee hoor niet maffe hond Scooby Doo maar touwtjes en zo. Ooit in een grijs verleden ’n wereldhype met kleurige, stinkende en al snel bleek ook met giftige touwtjes om de leukste knutsels te knopen.

En, jazeker, we hebben het ons eigen gemaakt in vervolg op ’t eeuwenoude schiemanswerk en het “oubollige” macramé. (sorry macramé verslaafden),

Voor mij was het werken met die touwbende dermate inspirerend dat ik ’n complete touwslagerij heb gebouwd. Jarenlang op vele plaatsen in het land demonstraties gegeven en waarbij kinderen een eigen springtouw konden maken en ik goed betaald werd.

Al lang geen touw meer ergens aan vastgeknoopt maakte ik op de timmercursus een “knoopkist”. Bedoeld om weer met touw te gaan knopen als “zelftherapie”, om m’n wrakkemikkige arm en hand weer aan de gang te krijgen. Inmiddels begrepen dat het tegenwoordig “Paracord” heet ben ik gestart met dit kunstje. Vermoeiend en zelfs pijnlijk maar m’n zielige vingertjes varen er wel bij en ik vind het opnieuw een boeiende bezigheid.

De eerste probeersels zijn ’n feit al moet ik, de kracht in m’n aangedane handje missend, ook nog wat ondersteunende hulpstukjes maken. Want waar ik iets zelf niet goed vast kan houden moeten klemmetjes daarbij helpen. Maar dit bijna op orde hebbend kan ik me aardig vermaken met het fabriceren van hondenriemen en sleutelhangers. Voor de koude winterdagen ’n welkome indoor dagdeelbesteding naast m’n andere passie; De honden!