…compassie…

Tussen weten wat ons te wachten staat, ligt een uitgestrekt niemandsland dat reikt tot aan de grens van níét weten wat ons te wachten staat.

Daar wonen en daar werken wij, daar staat de kachel aan. In die vertrouwde warmte leven wij nu nog met ons roedeltje hartsvrienden, daar staat nu nog ons “bed en breakfast”. Een gemiddeld soort samenleving waar normaal gesproken huisvrede, rust en geborgenheid heerst en hard gewerkt wordt. Maar het lot keert zich tegen ons.

Niet zozeer het wettelijke feit dat er een einde komt aan een te voren vastgestelde huurperiode. Waaraan ons overigens, voorafgaand, mondeling iets anders werd voorgehouden…. Een “het komt wel goed met jullie” als dit allemaal verkocht wordt. Ontkenning voert nu echter de boventoon…

Inmiddels is het al zover dat de, door wet en onwil gedreven, machthebbers voornemens zijn onze broodnodige huisvrede te breken en ons op straat te gooien. Dat recht hebben ze ook.

Terzijde geschoven, onze sterk veranderde gezondheidssituatie en een krankzinnige huisvestingsmarkt, waar politici het laten afweten omdat ze een andere herinnering hebben. Waar zowel makelaars als criminelen handig gebruik maken van noden, schaarste en wetteloze mazen.

Met ‘t misselijkmakende gevoel nu al ontheemd te zijn, worden wij spoedig gedwongen een huis te verlaten wat vervolgens maanden lang leeg zal staan. Edoch, wet is wet en de wil is weg. Met nu nog net dat dak boven ons hoofd zijn we mogelijk al snel stratenloos, met de postcode van adres onbekend.

Maar eigenlijk wonen we al niet meer, we zijn hier nog wel, maar de stress, dreiging en paniekerige zoekacties naar misschien toch ‘n schuurtje, kun je geen wonen meer noemen. Met ook nog eens het grootste deel van de huisraad reeds ingepakt of weggegooid, zijn we al haast nomaden.

OMG, wat is dit toch? Er hoeft maar even compassie te worden getoond en de rust keert weer. Zodat menselijker kan worden gezocht naar oplossingen.

Hopen ze dat wij uit het leven stappen soms? Om daarna te gaan bidden voor onze eeuwige zielenrust en klokjes luiden? De gedachte komt wel steeds vaker aan bod. Geestelijk is het ’n toenemende kookpot van woede, dubieuze bedenksels, verdriet en emotionele strijd. Lichamelijk ’n slopende en dagelijkse achteruitgang van wat al zwaar was aangedaan door het riedeltje aan CVA’s. Niet eerder de verwoestende invloed van ellende op m’n zijn zo ervaren. En dan heb ik het nog niet eens over mijn hardwerkende lief, eveneens zwaar onder druk staand.

Waar mededogen en helpende hand aanbieden (compassie),  kerkelijke en menselijke waarden recht zouden doen, is het enige wat aan berichtgeving krijgen: een steeds dreigender datum van leeg opleveren met en passant op elke reddende suggestie ’n dikke NEE. We wachten het maar af, we kunnen niet veel anders.

We hebben geen idee of de kerk met ‘n executiepeloton komt, met ‘n kerkelijke knokploeg of ‘n groep gelovige verhuizers. We weten gekmakend niet wat ons te wachten staat.

Ons rest na ‘n vernederende uitzetting wellicht vogelvrij ronddolen in de restanten van wat ooit een trotse verzorgingsmaatschappij was, hopend op geluk, toeval of wat mededogen. Nu ook ‘n Gemeente niets doet en de WMO de andere kant opkijkt, biedt misschien het alternatief “burgerparticipatie” soelaas. Maar het is wel al 5 voor 12.

Verslagen slenterend langs de prachtige veilige paleizen van kerkelijke en gemeentelijke overheden, zullen we proberen onze woede en wanhoop niet te laten exploderen.

Het is in de gegeven omstandigheden wel heel erg moeilijk om dag en nacht onze zelfbeheersing te houden.

Uit respect voor elkaar, liefde en zorg voor onze honden, doen we ons best.