…unheimlich…

Nou haat ik het gebruik van dit soort Duitse termen in m’n moerstaal, maar met mijn absurdistische vertaling in “onhuislig” zie ik vol afschuw de, al lang spelende en vernederende, uitzetting op ons afkomen. 

Ja het is een tijdje stil geweest rond dit drama, maar het is daarmee zeker niet van de baan!

Met als gevolg, slopende nachtelijke onrust met urenlang woelen, (re)acties overwegen, oplossingen bedenken, woede en wanhoop onderdrukken…

Nu nog zegt de wekker ons dat we er uit moeten, en gaan we een arbeidzame maar vaak ook heerlijke dag tegemoet. Maar als binnenkort wet, recht, het grote geld en gebrek aan compassie bij ons op de deur bonzen, is het over en uit met ons geluk en rest ons de straat.

Dat dreigt al veel langer, maar nu er in totale stilte en tegen de belofte in, nooit meer wat gehoord wordt van de verhuurder (dit huis is van de kerk/parochie Ewijk en is/wordt met de ker samen verkocht) is het slopende vooruitzicht dat dit ons en ons hondengezin spoedig te wachten staat, sterker dan ooit. Want gebeuren gaat het!

Niet vreemd dat we hierdoor negatieve invloed op onze gezondheid ervaren. Stress, spanning, onzekerheid en vertwijfeling zijn nou ook niet echt de ingrediënten om nog gemotiveerd aan therapeutisch onderhoud te werken. De afgelopen vele jaren hebben we ongelukken, ziektes en financiële nood weten te overwinnen door alles op alles te zetten, zuinig te leven en te knokken om er weer bovenop te komen.

Dat is fantastisch gelukt, gezien ons schitterende bedrijf de Uitwaaiers/Hondenheuvel. We mogen haast bidden dat dit hoe dan ook kan blijven bestaan, daar hebben wel op ingezet.

Met de moed der wanhoop hebben we de afgelopen 2 jaar, meer dan alles op alles gezet om een andere woning te vinden. Echter we maken in de huidige krankzinnige woningmarkt geen schijn van kans, wat we ook proberen. De handel in huizen lijkt niet zelden op crimineel uitzuigen en er blijken regels en voorwaarden te worden gehanteerd, waarbij mensen zoals wij niet op hulp hoeven te rekenen.

Weliswaar zijn er fantastische sympathisanten die bereid zijn voor ons een huis te kopen, maar de prijzen zijn zo exorbitant hoog dat dit een onbetaalbare maandlast op zou leveren. Dus ook dit lijkt een onbereikbare laatste strohalm.

Ondanks mijn ernstige handicap (gesloopt door 4xCVA) geven WMO en gemeentelijke overheden niet thuis, sterker nog: ze tonen geen enkele bereidheid ook maar iets te doen, al houden ze de schijn op van wel. Excuses voor mijn gedachten: “niet voor haar eigen ingezetenen, maar wel voor vele anderen die om welke redenen dan ook, huisvesting zoeken”.

Omdat bovendien steeds blijkt dat je bij eventueel geschikte woningen geen honden mag hebben en er zelfs door gemeenten en makelaars wordt aangeraden de honden dan maar weg te doen, vrees ik grote vrezen als we daadwerkelijk ons dak straks kwijt zijn.

“Pre-ontheemd” wachten we al geruime tijd op de onvermijdelijke executie en weten we ons machteloos overgeleverd aan het executiepeloton dat ons hele hebben en houden op straat flikkert. Vanzelfsprekend zal de daarbij Hermandad worden ingeschakeld om ons in daklozenopvang te dwingen en ons zelfs de honden afnemen…

Wat ‘n surrealistisch vooruitzicht zeg, welk een dramatische toekomst gaan we tegemoet. Door de jaren heen alles zelf kunnen oplossen en opvangen maar nu in deze toestand niet meer, en volkomen afhankelijk.

Hoe mensonterend het gaat worden laat zich raden, maar of ik onze bovengenoemde, donkere, toekomst wil overleven is nog maar zeer de vraag.

Heimwee is een gevoel, een emotie die ontstaat als de vertrouwde omgeving wegvalt.
Ontheemd is een gevoel, een emotie die ontstaat als je uit de vertrouwde omgeving wordt verjaagd of weggevoerd.

Eigenlijk nooit zo bij stil gestaan… maar het zal ons helder worden.

Ik heb dit geschreven omdat het ons sloopt en zieker maakt!