…straatmeubilair…

Er is iets geks, realiseerde ik me. Nu we wel erg dicht langs een bizar probleem schampten van acute woningnood,  ben ik me wat  gaan verdiepen in het fenomeen: dakloos!  

Nou je wordt vrolijker van ‘n telefoonboek lezen hoor, want het verschijnsel op zich is al dramatisch, omdat het bestaat!

Dus als je erover leest wordt je op voorhand gek als je niet uitkijkt. Dakloos betekent ook nog eens: verschoppeling, nomade in je eigen dorp, vogelvrij, weggejaagd en verguist.

Mij lijkt het dat een wanhoopsdaad in voorkomende situaties dan het mooiste cadeau is wat je jezelf wellicht kunt geven… Echt hoor het is te triest voor woorden… Vooral als je er feitelijk zelf niet eens echt schuld aan hebt.

Naast het misselijkmakende van dit verschijnsel, is het een wel heel merkwaardige toestand want; Met het recht aan haar kant, zet de wet je op straat! Maar de wet zegt ook dat je niet op straat mag wonen… Dat overigens mensonterende recht heb je dan weer niet.

Er zijn dus wettelijke regelingen dat je bij woonproblemen op straat geflikkerd mag worden als een rechter dat prima vindt. Vaak niets ontziende woningeigenaren vinden dat “recht” aan hun zijde.

Daarentegen zijn er ook wettelijke bepalingen dat je dus niet op straat mag leven. Sterker nog, daar zal je voor worden gearresteerd… Dat vindt de gemeente dan weer prima. Want al die zielige mensen op straat kan natuurlijk niet… Zo, straat weer schoon.

Het zal overheden en overig betrokkenen een worst zijn. Immers: huis en straat vrij dus probleem opgelost. Er zijn zoveel problemen in de maatschappij van vandaag, dat velen gedoemd zijn dakloos te worden.

Geld, huizen en regelingen zijn ogenschijnlijk voor overal en iedereen bedoeld behalve voor uiterst schrijnende gevallen van eigen bodem. Pfff nu moet ik natuurlijk uitkijken welke woorden ik verder inklop, want ik kan maar zo worden aangeklaagd of gestenigd. Er zijn een heleboel wetten en ter zake welwillenden, die je maar wat graag betrappen op ‘n verkeerd woord…

Dus mijn vrijheid van meningsuiting verpak ik handig tussen de regels door. In tegenstelling tot vrijheid van afstraffing door wie ook, want dat is blijkbaar begrijpelijk.

Een redelijk cynisch en sarcastisch verhaal ja. Maar als zelfs wanhoop geen uitweg meer biedt raakt redelijkheid ook het spoor wel eens bijster.

Het dakloos worden is soms door zuipen, asociaal gedrag of drugs, maar komt toenemend door domme pech zoals ontslag, ziekte of simpelweg geen andere woning kunnen krijgen door de criminele woningmarkt.

Gezonde jongeren of zieke bejaarden zoals ik. Het maakt geen ruk uit: de straat op, om welke reden ook. Je huisraad tot straatmeubilair degraderen door het achter je aan te sodemieteren.

Vooralsnog is ons tot nog toe, gelukkig heel wat ellende bespaard gebleven…

…wat ’n wereld…