…Christmas Carol…

En het was in die donkere, koude dagen, dat het gezin compleet met hun vee door rampspoed…. Ach nee, zo’n verhaal gaat het helemaal niet worden gelukkig. Maar toch heeft het er zijdelings mee te maken… 

Vroeger heb ik er bij boerderijen waar ik werkte nog mee gelopen. Emmers, manden of draadkorven er aan en sjouwen maar. Een oud sinterklaasliedje beweerde dat “m’n zusje” er een kreeg waar ze “mee in haar schik was”. Een juk… ‘n houten, voorgevormde, draagbalk die je op de schouders kon leggen om je kapot mee te sjouwen.

Links en rechts moest wel het gewicht gelijk zijn anders klapte het ding van je schouders af, en ging je niet zelden lelijk op je plaat. Naast het alleen nog decoratief gebruik van dat ding, kom je het nog tegen in spreekwoordelijke gezegdes: “Dat drukt als een juk op je schouders” Je draagt een zware last met je mee! Vooral geloofsgemeenschappen en kerken (huh?) gebruiken “Juk” nog al eens bij de verkondiging van “het woord”.

Gisteravond toen we ons goed en wel realiseerden dat we voorlopig uitstel van executie krijgen voor wat betreft het moeten verlaten van onze woning, merkte ik wat die dreiging de afgelopen maanden voor ons betekende. Krom liep ik er van. Gelijk het dragen van een veel te zware en pijnlijke last, ook geestelijk.

Nooit eerder zo’n zware malheur ervaren, terwijl ik soms toch echt wel aan de beurt was met tegenslag, nooit zo’n dreiging beleefd. Hoe dichter de officiële einddatum naderde en de op handen zijnde uitzetting niet leek te voorkomen, hoe verlammender m’n gevoel.

Haast bezwijkend onder alle spanningen, werd lopen vrijwel onmogelijk met het toch al aangedane linkerbeen. Dat ik al snel als een jukbeen betittelde. Omdat je geest in voorkomende situaties ook zwaar moet afzien en een last te dragen krijgt, denk ik dat ze de beentjes in je kop misschien daarom jukbeen genoemd hebben.

Pas nu de druk redelijk van de ketel is, wordt ons duidelijk wat de stres van de afgelopen maanden met ons gedaan heeft, we zijn gesloopt, we zitten compleet stuk en zullen wat tijd nodig hebben voor herstel. Maar dat gaat wel lukken hoor.

De situatie was: huis uit moeten, niets anders te krijgen, op straat komen, honden wellicht afgenomen, bedrijf mogelijk ook naar de kloten en knokken met wel heel fatalistische gedachten. Tja, dat is nogal wat.

We gaan nu herstellen en bijkomen en een positievere Christmas Carol schrijven met wél warmte en wél lichtjes en mét ons vee…

…neuriënd Halleluja…

Ik bid eigenlijk nooit meer, maar met onze ervaring nog vers in m’n geheugen, bedenk ik bemoedigende woorden voor hen die “ons geluk” niet hadden en de afwas nu doen in de gemeentevijver.