…mobile…

Nee niet zo’n wereldontvanger vol “vrienden” waar je beeldscherm-ogen of app-fikken van krijgt, maar ik heb het nu over die “perpetuum”… 

Ik stond er wel eens bij stil als iemand in de directe omgeving getroffen werd door iets engs en dan raar liep of zo. Maar nooit gerealiseerd dat ‘n leven (en gezin) zo compleet geruïneerd zou kunnen worden. Wel geweten, maar niets bij kunnen voorstellen…

Tot ik het zelf van een bovenwolkse grootheid cadeau kreeg. Compleet starterspakket met CVA, NAH ook wel VKZ* genoemd(door mij).

Leuk zo maar genoeg, en nu hopelijk na 4 van die evenementen alles achter de rug is voor wat betreft ziekenhuis opnames, en de revalidatie niet echt veel meer is dan wat onderhoud aan aangedane zaken, lijkt er een soort leegte te ontstaan in mijn leven met al die afkortingen.

Ja toch? Ik weet nu dat ik het moet doen met wat ik nou eenmaal heb en waar ik nooit meer vanaf kom, dat is het dus wel ongeveer. Afleiding van ergerlijke opnames is er niet meer dus; rust en berusting?

Nou dacht het toch niet hoor… Waar een leegte lijkt te ontstaan, is namelijk ruimte gekomen om alles wat er gebeurd is, nog maar eens zwaar te gaan herbeleven en dus opnieuw voor m’n kiezen te krijgen.

Het is duidelijk een verhaal zonder eind, een boek zonder laatste pagina, een perpetuum mobile (ah daar is ie dan) van oorzakelijke gevolgen… Alsof de handicap op zich al niet meer dan genoeg is.

Er gaan nu in het verlengde van die VKZ namelijk heel andere dingen landen. Totaal niet te voorziene restverschijnselen waar ik in beginsel het bestaan niet eens van wist, niemand zegt je dat ook. Of ik heb het niet willen weten omdat ik anders allang de stekker er uit had getrokken.

Nu confronteert het dagelijks leven mij met een haast onbeschrijflijke reeks van lichamelijke en geestelijke bijzonderheden, ook wel pijn genoemd, in combinatie met frustraties en allerhande beperkingen.

Nooit is er meer gewoon leven met geneugten als; gezellig eten, rustig slapen, beetje feesten, plezierig werken, vies doen met je schatje, uitspatten, gepassioneerd hobbyen of andere leuke tijdsbesteding.

Dag in, nacht uit, dagelijks, nachtelijks, elk moment, dat door de grote, kleine en zelfs secondewijzers op een klok als tijdstip wordt aangewezen, is er restverschijnsel.

Dat betekent dus echt dat je eenmaal getroffen door een of meerdere CVA’s, 24/7 per week met de gevolgen van die VKZ te maken hebt, ach ja een ander heeft hoofdpijn of zoiets. Niet zelden maakt het me verdrietig en boos en komt wanhoop samen met frustratie op bezoek.

Maar als herbeleven dan eigenlijk een soort plaza is, waarop ik alles uit kan stallen, een plekje kan geven om er nog eens goed naar te kijken, dan is het alsnog een te waarderen belevenis.

U merkt bij dit zielige verhaal vast wel aan mijn manier van schrijven dat ik iets aan mijn hersens heb, maar ik probeer hiermee wel mijn hyperactieve denktank te ledigen voor ik uitplodeer…

Voor een belangrijk deel lukt me dat door m’n schrijfwerk en die als blogs (tja, zo heet dat tegenwoordig) op mijn site: infarct-uitfarct.nl, maar voor de rest druk ik het weg vanwege de dooddoener; “ja je moet er mee leren leven” pffff.

Hadden ze “perpetuum” maar nooit uitgevonden.

(*Verschrikkelijke Kut Ziekte)