…schrijf o logisch…

Persoonlijk iets bespreken, ff bellen, ik kom wel even langs om het door te praten, vergaderingetje plannen?

Maar ook: Ik app je wel als ik het weet, of ik stuur je ‘n mailtje, ik zet alles ff op papier en dan geef ik het wel af…

Communicatie… prachtig woord, schitterende mogelijkheid elkaar iets te laten weten om tot zaken, of van mij part tot liefde te komen. Vrijwel alles in de wereld is ‘n “ding”, verpakt in communicatie. Anders wordt “iets” “niets”.

Zeker sinds mijn CVA abbonnement, heb ik het idee heb dat ik als een dronkaard praat, qua geluid dan. Ik vind derhave persoonlijke gesprekken maar moeilijk. Hoe dapper ik het vaak ook vind dat mensen de moeite willen nemen om te komen praten.

Oh, ja, ik kan lullen als Brugman (Jan Brugman 1400-1473), en eigenlijk vind ik dat kei leuk, maar tegelijk kan het maar zo compleet nietszeggend zijn…

Nee kijk: het gevaar schuilt in het feit dat wat je bespreekt, kiest het luchtruim en hoor je nooit meer terug. Elk geluidje, elk woord, alles wat je zegt kan dan wel gezegd zijn, maar is nergens meer terug te vinden. Vast de reden dat vergaderingen genotuleerd worden…

Oh ja, de ander heeft het (hopelijk) wel gehoord, maar dan rijst toch de vraag: is het wel goed gehoord, is het wel goed begrepen en geïnterpreteerd?

Daarom vind ik een persoonlijk gesprek maar niks. De een kan zeggen: ja, dat heb jij zelf gezegd, en de ander kan zeggen, ja maar dat heb ik niet gezegd… Hierbij heb je dan ook beiden, gelijk en ongelijk tegelijk.

Er staat geen letter vast, tenzij het is opgenomen dus kun je zeggen wat je wilt, maar het is nietes/welles gezegd…

Dit is nou waarom ik veel liever schrijf. Dan staat er wat er staat! Het opschrijven alleen al geeft je de tijd e.e.a. goed onder woorden te brengen en te schrappen wat je niet wilt schrijven.

Er bestaat ook nog zoiets als non-verbale communicatie maar wat de een daarbij uit beeld kan een ander ook maar zo verkeerd opvatten.

Natuurlijk kan zowel bij praten als bij schrijven een verkeerde toon of woordkeus aanleiding zijn tot gezeik, maar ja, soms “spreek” je elkaars taal nou eenmaal wat minder goed, en daar is heus wel een verontschuldigende mouw aan te passen.

Nee laat mij maar schrijven.


Ten grondslag aan dit verhaal ligt o.a. de ooit gesproken bewering van onze huidige verhuurder: Jullie wonen heus nog jaren in dat huis, want die kerk (daar hoort ons huis bij) zal niet snel worden verkocht, en mocht dat wel zo zijn, dan komt het met jullie echt wel goed. Nou niet dus: ze flikkeren ons het huis uit en we moeten zelf maar zien. Stond dit op papier, dan konden die lui daar nog eens op wijzen. Maar nu is het al snel: nou dat kan ik nooit gezegd hebben.

…logisch dat ik schrijf…