…fietstocht…

Herschreven en ingekort verhaal ivm “de gebed zonder eind” situatie.

In den beginne bij de Sint Maartenskliniek moest ik om weer mobiel te worden maar eens ’n driewieler proberen zei peut…

Verlamd als ik toen was zat lopen er niet meer in, maar ik op zo’n “debielenfiets” (excuses voor deze benaming) dat al helemaal nooit. De vreselijk eigenwijze sporttherapeut dramde door en ik trapte in een proefrit. Eerlijk is eerlijk op een schitterende van Raam Easyrider tufte ik door Berg en Dal en was gelijk om! Na m’n ontslag uit de SMK kon ik er uiteindelijk flinke tochten mee maken en ben ik peutlief er nog steeds dankbaar voor.

Onderbroken door wat lompe ongelukken en andere feestjes fietste ik alle kanten op, goed voor m’n conditie en ’n afleidende dagbesteding. Na een periode van 8 jaren kwam ineens het mooie nieuws dat de fiets was afgeschreven en er een nieuwe zou komen. Lijstje met wensen en voorzieningen doorgegeven aan zorgmiddelen gigant Welzorg, maar daar heeft niemand zich er ene moer van aangetrokken…

Gevolg was dat bij herhaling en steeds na lange tijd de nieuwe fiets geleverd werd, maar evenzo snel weer mee terug moest naar hun knutselschuurtje wegen foutieve of geheel ontbrekende voorzieningen zoals bv;

Geen richting aanwijzers terwijl ik mijn hand niet kan uitsteken.
Bediening aan de verkeerde kant op het stuur.
Geen eenhandsberemming terwijl ik met mijn linkerhand niet kan remmen.

De verkeersveiligheid is hierbij in het geding, terwijl ik ook nog eens beperkt ben in het gebruik van de huidige en inmiddels krakkemikkige fiets. We hebben gebeld met Welzorg maar we mochten niet boos worden was de enige reactie van die telefoonpruim. Wat ’n stelletje kettingkasten daar zeg.

Ik krijg vast nog wel ’n keer ’n bekeuring want geestelijk gestoorden krijgen die ook hoor. Ook nu maak ik, dan maar, zonder richting aan te geven en toch nog iets te bewegen, af en toe nog ’n kort ritje met “die ouwe”, meer durf ik niet aan want er is bovendien toenemend storing in het elektrische circuit waardoor regelmatig de ondersteuning er mee ophoudt.

Daarnaast zijn alle extra’s die ik er zelf voor het gemak had op gemonteerd (o.a. koffer, tasje voor drinken en veerpontmuntjes en GSM houder voor routes) er vast afgehaald omdat er immers een nieuwe kwam.

Het is droevig en uiterst frustrerend dat een zorgmiddelen leverancier zo met z’n klanten omgaat. Hier kan ik maar goed ’s nachts van wakker liggen malen en me geen raad weten wat te doen. En we we hebben al zoveel bedroevende ervaringen met rolstoelproblemen waar wel 12 monteurs bij zijn geweest zonder het op te lossen.

Ik wil niet zeuren of zielig doen maar ik wil zo graag veilig fietsen en bewegen. Ik ga kijken of er wat hulptroepen of peuten zijn die dit met me kunnen aanpakken.

Inmiddels contact gemaakt met een ergotherapeute die mij al eerder zorgvuldig begeleidde. Direct bereid om dit op te nemen met de WMO kwam daar in bijna hetzelfde uur al bericht van. Wauw, er zijn korte metten gemaakt en Welzorg is op managementniveau ter verantwoording geroepen. Dit moet haast tot sneller succes leiden en ze houden bovendien flink vinger aan de pols.

Wat een opluchting zeg, ik sta er even niet alleen in en ben erg blij met de fantastische medewerking van de ingeschakelde partijen. We hebben nu ook wat meer handvatten gekregen om de druk op de ketel te houden…

… wordt vervolgd…

Oh vandaag kwamen ze de richtingaanwijzers repareren…. fijn kan ik weer veilig de weg op… Oeps dat is teveel gezegd. Het lukt niet en/of de monteur weet niet wat ie moet doen of waar het aan ligt… Dan maar nieuwe installatie besteld en dat voor “slechts” € 545,=. En er komt toch zo een nieuwe fiets??? Nou dat geeft niet… Wordt wel weer lange tijd wachten voor dat gerepareerd gaat worden en zoals gezegd:

…wordt vervolgd…

Hieronder wat er uiteindelijk ooit zal verschijnen….