gevoelsmens

VOG verklaring omtrent het gevoel… Hoe voelt nou zo’n (in elk geval mijn) CVA lijf eigenlijk? 

Niet zelden hoor je op zo’n vraag: “oh dat wil je niet weten”. Maar mocht dat wel zo zijn, staat het je vrij je in het volgende te verslikken.

Tengevolge van de door mij opgelopen CVA sandwich, (grote, kleine en weer ‘n grote), is mijn linker helft extreem gevoelig. Het voelt meer dan zijn oorspronkelijke gevoel zou hebben gevoeld.

De rechterhelft weet niet wat ie voelt maar is ook vergeten wat ie zou moeten of kunnen voelen. Is niet ongevoelig maar voelt niet goed.

Pak ik een bordje apfelstrudel uit de magnetron met mijn rechterhand. Denk ik: hee het lijkt nog niet warm genoeg…. Pak  ik het over in mijn linkerhand verbrand direct m’n fikken…(&#€$&%)

Dan het KNO gebeuren: Stemband verlamming met valse lucht die zorgt voor ‘n hees sensueel stemgeluid.

Slikinrichting aangedaan, dus ik eet raar met (bijna) kleine Heimlich momentjes.

Mijn Eustachius oorgangetjes, vinden fluisteren al carbidschieten…

Verder zit er een vreemdeling zeker mijn spiertjes te vermallemoeren, die daar dan weer heel spastisch op reageren….

Zowel in mijn arm en handgroep als in mijn verkeerde been, waarmee ik dus niet meer uit bed kan stappen,. Maar goed ik heb nog wel ‘n poot om om te staan.

Het CVA “be total” effect is nog meeslepender als je bedenkt dat de meeste botjes, tanden, nagels en gewrichtjes zich anders voordoen dan voorheen.

Tenslotte is er met het oog op de zichtbaarheid nog een vreemd oogprobleem.

Na meting in de ooglijders brillenwinkel van Hans, blijken mijn ogen perfect te zijn… Alleen aan de binnenkant zou ik scheel kijken…. uh???

Dus, even voor alle duidelijkheid: ik zie tomatensap, maar ik drink dubbeldrank…. of ben ik nou van het prismapadje?

Samengevat kan ik concluderen dat ik deels leef in het lijf van iemand waar ik ‘n tering hekel aan heb en voor ‘n ander deel in het lijf van ‘n vreemde arme snuiter…

Complex dus en ‘n beetje boel frustrerend.

Gezien het voorafgaande rest mij nog te bekennen dat ik niet weet om te gaan met de gemiddelde begroeting bij vluchtige ontmoetingen:

Hee… Jeroen, alles goed?…. Eh, oh ja hoor prima…

(eh, pardon: “alles goed? Ja prima? Nou ja laat maar)

Misschien is het alternatief wel dat je nooit meer iemand tegen komt…

…en dat wil ik niet als gevoelsmens…