Margot Linders

mijn lief, mijn partner, mijn steun, mijn onverlaat en nu dus ook mijn zorgspetter….

(soms ook mijn draak)

In beginsel strijd met elkaar geleverd wie het meest eigenwijs kon zijn, maar na wat ruzie, een lach en ’n traan… vonden we elkaar toch wel lief…

Door de jaren heen echt veel beleefd en samengewerkt. Als ’n soort nomaden, ’n keertje of zeven verhuisd en projecten aangepakt waar we flink mee op ons bek gingen. Maar altijd weer elkaar steunend en nodig hebbend, het stof afgeklopt en doorgegaan.

Opgeven doen we niet…

Door mijn lompheid en niet zelden onbezonnen handelen bracht Margot me regelmatig een bezoek in het ziekenhuis zoals bij m’n ernstig zweefvlieg ongeluk en nog wat minder zware coma’s.

Margot, overtuigd werkzaam in de zorg, met dementerende ouderen en later als AB’er bij een verpleeghuis. Ze hield van die mensen alsof het haar eigen ouders waren die ze zeer jong verloor.

Na ruim 25 jaar in dienst bij deze organisatie in Ewijk, inmiddels de zorggroep verlaten om geheel voor mij te kunnen zorgen…. (slik).

In hetzelfde weekend dat ik zowat van de wereld ging is Margot gestruikeld en behoorlijk gekwetst geraakt in haar spieren van schouders en armen. Ik lag van niks te weten want ik was out of order.

En terwijl ik vermoeid van alles zielig begon te kijken, leverde Margot, stilzwijgend, een dappere strijd door van de ene therapie naar de andere te rennen, huishouden te doen, hondjes uit te laten, dagelijks ziekenhuis bezoek en mijn verdriet aan te zien…

Tezamen met mijn trammelant en de zorgen over ons zeer slecht lopende evenementen bedrijf, kon Margot niet veel anders meer opbrengen dan haar zorg werkzaamheden te onderbreken.

De, vers gestarte,  hondenuitlaatservice kon met behulp van een aantal bekenden gelukkig doorgaan anders waren we pas goed in de problemen gekomen economisch gezien.

We knokken samen wat we kunnen en Margot, dierenliefhebster in hart en nieren, is niet alleen qua liefde en belangstelling voor dieren van grote invloed op mij geweest en nog steeds.

Margot je bent mijn inspirator !

(met je eigenwijze kop)

Zolang we kunnen gaan we door… We kunnen nog, dus we gaan door…

Ik kan erg genieten van de creatieve bezigheden waar Margot, ondanks alle drukte en sores, steeds toch maar weer gepassioneerd mee bezig is. Het is mij een eer, foto’s van de door haar beschilderde stenen “MALISTONES ©” een plaatsje te geven bij mijn blogs. Dat zelfde geldt voor haar soms hilarische opmerkingen en passant.