vluggertje verhaal

Grofweg 65 jaar lang heb ik de dingen gedaan zoals ik ze deed. 

Op mijn eigen manier, op mijn eigen moment en veel belangrijker nog: ook in mijn eigen tempo, pfff.

Ooit zag ik een filmpje van mezelf terug, in de rol van pottenbakker…. Waarbij ik direct aan de maker vroeg wat er aan de hand was met die film… het ging zo belachelijk snel….

Nou: selfie van een druktemaker hoor, dzjiezus zeg…

Wat er te zien was? Ik! Mijn eigenste IK in het echt!

Pfff, niet normaal zo ik bezig was, als ‘n race eend, of mijn leven er van af hing zo ging ik tekeer. Alles snel, alles in super hoog tempo, om werkelijk doodmoe van te worden zeg. Alleen al door er naar te kijken, ik was geschokt…

Maar ik ben, naar overduidelijk blijkt, zo’n godvergeten druktemaker en snelheidsmaniak dat de afkorting ADHD waarschijnlijk voor mij persoonlijk is bedacht. En zo deed ik het met alles liet een deel van mijn harem weten….

Water drinken? Hup, de kraan is nog niet dicht of het glas is al leeg, snaaien uit de koelkast? Hap slik en weg is het stuk kaas nog voor de deur weer tegen de rubbers dichtknalt…

Uitvoerend was ik sneller dan de gedachte… Wellicht door die oeverloze onrust hopte ik van baan naar baan, en wipte ik van relatie naar relatie….

Zelf weet ik niet echt wat er verkeerd aan was, als het al verkeerd was, maar het was natuurlijk wel gewoon de aard van mijn beestje…(ik gebruik die term nogal eens).

Ik hoop dat je niet te moe geworden bent om verder te lezen want nu komt pas het waarom van dit verhaal….

Lichamelijk zwaar aangedaan en beperkt door mijn abonnement op hersenstaminfarcten, blijkt mijn geest en denkvermogen nog aardig intact te zijn gebleven… Zoals dat medicologisch heet: Cognitief is er weinig mis gegaan… Gelukkig maar hoor.

Nou ja dat “gelukkig maar” is eigenlijk nog maar de vraag. Want de daarmee is ook de “aard van dat beestje” terechtgekomen in een lichaam wat niet meer kan wat haar eigenaar wilt….

En daar loop ik flink op stuk waarde lezers m/v… ik denk en wil nog steeds: hup snel en hap slik….

Dus meerdere keren per dag ga ik op mijn bek, stik ik mondiaal haast de moord en flikker ik zwaar gefrustreerd dingen van mij af…

Het klinkt allemaal wat grof maar het is dan ook gelardeerd met mijn boosheid en verdriet…

24/7 moet ik alles wat ik doe, weloverwogen en met uiterste aandacht doen, anders gaat het niet goed.

Ik doe echt mijn stinkende best maar het gewenningsproces zal nog jaren duren zo is mijn verwachting.

Mijn lief en ‘n roedeltje andere therapeuten helpen mij er zoveel mogelijk mee, maar ik moet het natuurlijk wel zelf doen…

Wat ‘n tegenstelling zeg:

…van vluggertje naar rustigertje….

In de “dikke” zal het niet staan, maar je weet vast wat ik bedoel…