…mijn gebed…

Onze Vader, er moet me even iets van het hart. Want ik weet niet of u alles wel door heeft daar boven. 

Ik kan u wel vertellen dat de kerk nu ook al van God los is en daardoor raakt ze zelfs, zichzelf kwijt. Haar eeuwenoude normen, waarden, basilieken en (op)stalletjes, doen er feitelijk niet meer toe. Evenals de ooit zo gigantische schare beminde gelovigen.

Het is ook over en uit met uw muziek en uw indrukwekkende gebruiken. Daarbij is het zo verdomd surrealistisch dat juist bij de laatste dienst in de kerk naast ons, de straat moet worden afgezet wegens enorme toeloop…

De ongekend Roomse rijkdom huist, hier onbereikbaar ver vandaan, de sociale armoe achterlatend als onze erfenis. Slimme kooplui op het Kerkepad, weten onder het mom van menslievendheid, wél een kerk te vullen. Wie had dat ooit gedacht, maar hoe kunt u dit toch laten gebeuren? “Uw wil geschiedde toch”?

Had u geen zin meer om de kerk aan te passen aan de moderne tijd? Of is ook hier het geld de sleutel die op alle sloten past?


Nee, ik ben niet meer kerkelijk, vader, daarvoor is er teveel gebeurd in mijn leven, maar ik bid zo mijn eigen gebed… Dus laat ons op een dankdag, nog wanhopig bidden voor wat er was, hoe het is verworden en voor de teloorgang van wat ooit zo enorm en toonaangevend is geweest.

Als ik me realiseer hoe groots Jezus is geworden, vanuit een armoedig stalletje… Is mijn hoop gevestigd op ook zo’n simpel onderkomen. Dan hebben we tenminste nog iets, als alternatief voor het goddelijke huisje dat wij nu gedwongen moeten verlaten. Ja vader, ook wij zijn getroffen door part of the deal.

Ik ben te beperkt, en door CVA beschadigd, van geest, om te bedenken wiens maxima culpa het allemaal is. Mogelijk ‘n secret chord? Maar met wie dan?

Voorlopig kunnen wij niet rusten in vrede, maar met Uw steun geven we de moed niet zomaar op.

Amen.