…memoires…

Met passie en overtuiging leefde ik mijn dagelijks leven op mijn manier. Ik kon het niet anders doen, zo “moest” het altijd van mezelf. Van kind af aan is het zo gegaan. 

Opkijkend naar buurkinderen om mij heen, die veel slimmer waren dan ik. Ik was bruter en deed vooral mijn ding en op mijn manier, in ongestoorde afzondering verstopt, en niet zelden fantaserend over ‘n eenzijdige onbereikbare puppy love.

Eveneens van kind af aan, blijkt creativiteit een dikke rode draad door mijn leven… een perpetuum mobile van creëren en geloven in het doel. Vaak niet weten wat ik wil maar wel hoe…

Zo gek niet te bedenken of ik heb het gedaan. Op technisch vlak, intermenselijke materie, ambachtelijk, kunstzinnig, culinair en vooral creatief.

Ook als rode draad, kwam tegenover “maken” ook “breken” te staan zo bleek eveneens. Van het ene moment op het andere stoppen met dit en beginnen met dat, het een ging uit, het andere aan.

Als me de essentie, de basis en de ervaring voldoende gegeven hadden, moest en ging ik naar het nieuwe, van het ene moment op het andere.

Ook met relaties, met werk en met rijkdom. Ik liet het voor wat het was en vertrok naar het onbekende. Alleen vooruit en nooit meer terug, zakje kleren mee was vaak genoeg. De rest mag “ jij” houden.

Noorderzon…

Waar ik als kind m’n dingen deed, weggekropen in hoekjes, schuurtjes of in het bos, deed ik later m’n ding in de huizen waar ik woonde. Vaak alleen, vaak ook met weer ‘n nieuwe liefde en ‘n lijf, maar altijd met m’n passie voor creatieve, kunstzinnige en ambachtelijke bezigheden.

Waarom nou memoires?

Nou ja, het is herinneren en overdenken van een verleden, waar nog maar weinig toekomst in zit.

Naast ziekte en ouderdom, wordt dIe toekomst schier onmogelijk gemaakt doordat we binnen enkele weken uit ons huis worden gezet. Een wettelijke huurperiode kan en mag niet worden verlengd, en dan zet de wet je op straat, als je zelf niks anders hebt kunnen vinden.

Reden genoeg om ‘s nachts wakker van te liggen, nog eens terug te kijken naar gisteren, en bang te zijn voor morgen.

…dat heet memoires, als je het tenminste opschrijft….

Anders heten het gedachten, vandaar…

Dit verhaal heeft op zich niks met mijn zielige ziekte te maken, maar ik schrijf pas verhalen sinds ik ziek ben. Vandaar.