…krasse liefde…

Liefde is: Krassen op mijn kale kop, door ‘n paar lompe hondenpoten…  

Dat “lompe” is wel weer heel erg lomp uitgedrukt, want het zit toch wel even wat anders in elkaar, maar goed…

Ik leef van dag tot dag, met de aangedane gevolgen van 4 x herseninfarct. En op ‘n enkel verdrietje na, gaat me dat nog goed af ook… Mooi toch?

Maar, het zit ‘m nu wel even in dat “enkel verdrietje”… Want ja, soms wordt het me even teveel. Dat heb je toch allemaal wel eens…. Gedachten, emoties en ontploffinkjes komen boven, op een moment dat ze dat zelf willen en niet wanneer het me uitkomt.

Nou heb ik heus wel ‘n hoop lol in mijn huidige leven hoor, vaak dikke pret en lach ik me zomaar kapot om ‘n scheet, ‘n spastisch Vitusdansje van mezelf, of om de ellende van ‘n ander.

Maar op enig ander moment spat de treurnis, van wat me is overkomen, me uit de traanbuisies. Natte bende, dat kan niet missen, maar juist door de bijbehorende vreemde klanken, bv. als me ’n snik ontvalt, merk ik extra hoe bijzonder honden zijn…

Al bij de eerste signalen van “huilbui in wording”, schuift onze Misha zich, met haar zachte hondenlijfje, soepel tegen me aan, Kijkt me met alles zeggende ogen doordringend aan; “Ik heb jou wel door vriend”, straalt ze uit en, “ik kom je ff troosten”…

Dat vind ik een wonder… Werkelijk niet te geloven, dat een hond zo betrokken is, en zich tegelijk opwerpt als ’n soort “troostmeisje”(excuus voor deze term) Dit had ik nooit zo kunnen bedenken… Het verdriet, merkte ik, maakt dan ook op slag plaats voor nog meer liefde voor m’n hond, en ben ik al snel ‘n getroost mens…

…WAUW en SMELT…

In mijn geval kwam ook Mokkel, met haar ruigharige snor, voorzichtig wat vocht weg kietelen, en wurmde rat Ricky zich ook “troostelend”, langs, door en over me heen, waarbij ik de krassen van zijn nagels op mijn kale kop, korte tijd later, als “sporen van liefde”, terug zie in de spiegel. (Zie je wel?).

Hond nummer vier, Salto, doet niet aan dit soort dingen maar heeft zo zijn eigen, innemende, en minstens zo betrokken, manier. Geweldig, ontroerend en mooi, hoe dieren reageren op de emotie van hun “baasje”. Hetgeen tegelijk aangeeft hoe verschrikkelijk gevoelig een dier kan zijn, nee: IS!

Dat wetende, maak ik nog steeds wel fouten in de aanpak van de beestjes, maar hou ik wel degelijk rekening met hun emotie en zelfs extreme gevoeligheid. Dus, voortaan bij het corrigeren van bv.  “Floepke” goed opletten dat ik daarbij “Kliko” en “Tarzan” niet te diep in hun hondse gevoeligheid raak…

Ik doe mijn best, komt vast goed…

…BRAAF…

 

>Klik hier voor schrijfsels in opdracht<