…holy shit…

Als jongetje was ik misdienaar in een klooster bij ons gehucht.

Vaak kregen we heerlijk eten na een dienst, en konden we spelen in en om het aanpalende missiehuis, tot ze ons een keer betrapten bij het appels jatten.

Ik moest met een pater mee naar zijn kamer en hij zei dat het allemaal wel heel erg was, maar ach, als ik een paar keer op bezoek kwam om te biechten, leerde hij me die stoute dingen wel af.

Ik keek erg tegen hem op maar hij was ook heel aardig hoor, ik kreeg van alles lekkers… en ik maar biechten…

Op een keer was hij foto’s aan het maken toen ik kwam en hij zou het mij ook leren. Ik moest dan foto’s maken van hem. Hij ging zich omkleden om ook in andere kleren op de foto te gaan. .. niet veel later zelfs in een zwembroek??? Wist ik veel….

Een pater in een zwembroek op zijn kamer met een jongetje die daar foto’s van moet maken… tja… eigenlijk weet u al wat er komt he?

De volgende keer moest ik, na het biechten, ook maar in een zwembroek op de foto, ik kon me daar wel omkleden… Hij wilde wel dat ik het allemaal stil hield en er met niemand over zou praten tot de foto’s er waren. Dat zou een leuke verrassing zijn voor mijn ouders….

Bij het omkleden kwam hij steeds per ongeluk de kamer in en op enig moment zei hij: goh wat ‘n grote bobbel heb jij…. Hij vroeg of mijn “bobbel” ook wel eens nog groter werd en meer van dat soort vragen… en er gebeurde meer van dat soort “dingen”.

Ja zeker, echt heel vreemd maar, nog ‘n keer… wist ik veel….

In principe voelde het niet slecht om bij hem te zijn want ja hij was een belangrijke pater en die deden geen verkeerde dingen natuurlijk…

Hij had ook hele grote pepermunten en als ik die wilde dan moest ik die met mijn mond uit de zijne halen…. Nu om te kotsen… maar toen… had ik echt geen idee…

Nooit het gevoel gehad dat het heel erg fout was wat daar gebeurde…. en verdere details zijn niet nodig lijkt me…

De “gemaakte foto’s” bleken altijd mislukt… tuurlijk.

Behalve wat kinderlijke spelletjes met jongetjes en meisjes van eigen leeftijd (wat we “viesdoen” noemde), was dit een eerste maar toch ook bizar verwarrende ervaring met seksualiteit.

Tijdens mijn zwerftochten kwam ik ook altijd weer mensen tegen die dingen doen die je niet met kinderen hoort te doen…

Als ik ging liften, of ergens wonen of werken of wat dan ook… er waren altijd weer dit soort dingen. Met mannen, met vrouwen en met echtparen. Ik kreeg er altijd eten en onderdak en vervoer naar wat dan ook, zelfs geld.

Wat ik me vooral ook herinner is dat het vaak heel nette mensen waren, gewone dagelijkse mensen net als mijn eigen ouders… Zelfde soort kleren en ook naar de kerk. Het ging gewoon zo, het hoorde blijkbaar zo…

Hoewel het me wel een paar jaar achtervolgde toen ik in normaler vaarwater kwam, geloof ik niet dat het me echt getraumatiseerd heeft. Maar het is wel degelijk en zelfs extreem van negatieve invloed geweest op de normale ontwikkeling van relaties en een gezonde seksualiteit…

Ik heb niet geleerd dat seksualiteit een intiem spel is tussen geliefden. Ik heb me niet de gebruikelijke wisselwerking bij het ontstaan van relaties eigen kunnen maken…

Het is “normaal” dat als ik met iemand in contact geraak dat dit zonder meer tot sex leidt. Altijd en met iedereen… Als ik dan de kous op mijn kop kreeg was ik totaal in de war… Hoezo nee? Zo “hoort” het toch…?

Pas veel later, met name door feministisch invloeden van nieuwe relaties, begon ik te leren en te begrijpen hoe het echt “hoorde” … En pas toen werden relaties waardevol en seksualiteit heel veel leuker en intenser.

Wat op dit vlak nou wel of niet  goed is geweest, speelde later geen rol van betekenis meer, behalve dat ik tamelijk ongeremd was geworden op seksueel gebied. Maar altijd uitgaand van wat we samen gewenst was en niet hoe ik het in eerste instantie had geleerd.

Oorzakelijk gevolg is dat ik totaal en absoluut, maar dan ook niks meer met kerk, of wat daarmee samen hangt, geloof…

De steeds weer nieuwe schandalen over die heilige pikkentrekkers, betekenen voor mij, telkens weer, een schaamtevolle herbeleving…

…holy shit…

NB: Nee dit verhaal heeft niets met mijn CVA te maken, maar sinds mijn abonnement op CVA’s heb ik de onstuitbare behoefte alle mogelijke niet begrepen of onverwerkte klerezooi vanuit mijn, soms overlopende, denktank leesbaar te maken.

…en zelfs te publiceren…