CVActueel

Opnieuw werd ik afgevoerd met het ziekenboesje van 112… onder protest hoor, want die helikopter leek me ook wel wat… 

Maar die waren ze aan het wassen dus dan maar met de bus.

(Ik heb over dit onderwerp al in eerdere schrijfsels liggen spinselen, maar het is nu wel weer heel erg actueel)

Duurde ff voor ze die nieuwe computer gestuurde brancard van het slot kregen, maar toen gingen we ook echt…

CVA groot of klein, wie zal het zeggen. Er zijn geen echt zicht- of meetbare veranderingen, was de uitslag van de eerste onderzoeken. Dus na klokkie rond mocht deze ervaringsdeskundige weer naar huis.

Niet zichtbaar, niet meetbaar maar voor mij wel degelijk voelbaar hoor. Jammer dat de scanresultaten pas volgende week worden besproken.

Zelf kan ik op vragen van alle medicalen, niet goed omschrijven wat er precies is maar ik voel wel degelijk dat er iets met me gebeurd is… nou ja iets?

Mag het ietsje meer zijn?

Aan alles wat ik al had van vorige feestjes, is wat toegevoegd zo lijkt het. Op veel punten voelt het rotter, pijnlijker en verergerd, ook in mijn angst en bij mijn dichtgeknepen keel.

Stemband-verlamming deze keer gelukkig niet aan de orde maar lopen, stabiliteit, arm/handfunctie en soms het praten is slechter vind ik. Wellicht om me op te beuren zegt iedereen dat ik heel goed praat, maar ik hoor het zelf echt anders. Hoe dan ook toch wel lief van ze.

Vervelend allemaal, maar naast dat ik ook nog hopeloos moe ben en amper conditie ben ik vooral ontdaan… Ontdaan… zoek het maar op internet. Nou je schrikt je stuk van wat je dan allemaal hebt hoor.

Dzjiezus zeg… niet te zuinig.

Om tegelijk te ontdekken dat “daan” oeverloos voorkomt in woorden… zoals: vandaan, ingedaan, nagedaan enz. enz. allemaal daan…

Persoonlijk raken mij natuurlijk aangedaan en ontdaan het meest, waarbij stiekem toch ook afgedaan bij mij in zicht komt…

Het recente cva en het daarop volgende circus vind ik erg indrukwekkend. Hetgeen dan ook fors deel uitmaakt van de actuele restverschijnselen.

Ook de doktertjes zeggen dat paniek een rol speelt…. tja, misschien is paniek wel zichtbaar op de scan.

In elk geval lijkt het er nog wel steeds te zijn, want elk moment van de dag en wakkere nacht scan ik in stilte mijn lijf en geest, angstig op zoek naar “hee wat voel ik nou weer”.

Hoe het ook zij, dat zal wel weer zakken en ook deze keer kom ik het samen met mijn zorgspetter en grote liefde heus wel weer te boven.

Geloof ik…

Hoop ik…

Liefde ik…