bionic?

Ooit heb ik de “man van 6 miljoen” gezien in de zeventiger jaren op TV!  Spannend en utopisch, maar ik realiseer me sinds gisteren dat ik aardig op weg ben zijn gelijkenis te worden…

Kijk, het leven begint vaak met een kunstgebit en andere kunstwerkjes aan en in ons lijf; kunstheup, kunstknie, kunstbeen, glazen oog, plastic zak en nog ’n serie implantaten waar we zomaar geen weet van hebben, omdat het hooguit met het blote lijf te zien is, en niet met het blote oog.

Er zijn ook kunstdingen die we zelf maar al te graag gebruiken, maar daar wil ik het nu niet over hebben, dat is weer een heel andere tak van sport.

Nou, kan gebeuren, en als beschadigd medemens, doe ik er maar dapper aan mee. Ik heb zelf wat bracejes en spalken nodig om overeind te blijven en te voorkomen dat bv. mijn linkerhand en pols zich oprollen tot bekerhouder.

De technologie is vandaag de dag ook al 6 miljoen jaar verder dan in mijn jeugd en, derhalve hoef ik binnenkort maar tegen mijn linker spalk te zeggen wat ie moet doen en hij bakt maar zo een ei voor me. Al die razend knappe technieken die ons mensen nog een tijdje overeind houden, zijn welkome levensverlengers maar kosten natuurlijk wel een paar Euris.

Enerzijds worden de knapperds die de zooi ontwerpen, en bij ons in- of aanbrengen vet betaald, maar ook de handelaartjes die dit, al dan niet met omkooptechniekjes, bij de medici inmasseren, weten fors te rekenen. Dat is dan wel lullig voor de verpleegpoppetjes die met een paar eurotjes in de maand langs alle bedden worden gejaagd, maar dan hadden ze maar ‘n, liefdeloos, vak moeten leren…. Of artiest worden, dan klappen ze tenminste nog eens voor je.

Maar goed, ik kom op al deze gedachten toen ik gisteren mijn kunstarm, nou ja spalk, binnen kreeg en in contact bracht met mijn aangedane linkse. Ik wil graag beter worden, of op z’n minst meer en makkelijker kunnen. Maar ik schrok me wel helemaal kapot van het, aan me vast gesnoerde, gebouw waar ik de nacht mee zou moeten doorbrengen.

Een grote zwarte bak in de vorm van mijn arm en hand en modieus vastgegespt met grote witte klittenbanden, zodat ie niet bij het omdraaien door de hut zou vliegen.

Accepteren, Jeroentje… kom op kerel, niemand die het ziet…. (ik zelf ben blind dan?). Maar goed ik doe mijn best en midden in de nacht droom ik dat er een auto geparkeerd staat op mijn hand. Auw, pijn en wakker worden om te merken dat er een diepe drukplek op mijn handje is ontstaan door mogelijk te vast gesnoerd klittenband.

Losgemaakt zag ik ook dat het een blauwrode kleur had en ik wist: eigen schuld! Moet je het maar met beleid omdoen en niet zo lomp als gebruikelijk.

Nou ja ik wijk af want ik moet nog naar die 6 miljoen toe.

Daar komt ie dan…. 4 x CVA dus meerdere malen ambulance, ziekenhuis, onderzoeken, revalidatie, therapie, parkeerkaart, E-bike driewieler, medicijnen, hulpmiddelen, WMO, WLZ uitkering en vast nog ’n heleboel meer.

Ze vragen wel eens “wat verdien jij”? Nou ik verdien dit niet, maar heb het gewoon gekregen… Ik ben inmiddels een hoop waard, al moet ik me dat nog wel proberen eigen te maken.

…het voelt immers anders…