A hond B kant

Pepper moest dood… 

Onze geliefde Labrador, onze eerste hond, de hond van de kunstjes en de hond die we echt alles konden leren…

Acute leukemie en in ‘n paar weken compleet op….

Ik was in 2018, herstellende in de Maartenskliniek van hersengedoe en werd ‘s morgens om 06.00 uur naar huis geroepen om mijn lief en Pepper te helpen…

Om 12.00 uur hielden we Pepper vast bij haar overlijden, het enige wat we nog voor haar konden betekenen… bizar, surrealistisch, hartverscheurend.

Wat ‘n verdriet….

Sinds die tijd gaat het, door nog meer van die fantastische hersenfeestjes, wisselend op en af met me. Blijven worstelen met een vrijwel dagelijks vraagstuk bij m’n feitelijk dagelijkse strijd overeind te blijven.

Mijn eigen honden, al onze gasthonden, wat ‘n geluk en wat ben ik toch blij en verbonden met ze….

Het geluk van ‘n kroelpartij, of als ze met hun, al dan niet lompe, lijf of baggerpoten bovenop met klimmen als ik in m’n zit-af stoel lig te rusten. Onbegrensd geluk voor me…

Maar bij het voelen van wat opmerkelijke dingetjes in mijn lijf gaat het ineens allemaal een andere lading krijgen…

Een pijntje hier, een steekje daar of alleen maar ‘n tikkie hoofdpijn extra maakt me stil… ‘n stilte waar verdriet in verborgen zit, vertwijfeling en hartenpijn, angst…

Is het moment daar, vraag ik me af… komt er weer ‘n 112 en is het nu de finale, eindpunt, uitstappen maar…?

Ooit komt dat natuurlijk, maar ik heb een ander veel erger probleem…. Mijn beestjes… mijn etterbakken, mijn maatjes, mijn wondertjes en leermeesters…

Je mag je dier nooit in de steek laten vind ik… Als het leven mij verlaat, dan zijn ze me kwijt, dan kunnen ze zoeken wat ze willen, maar moeten ze zonder mij verder…

Op momenten dat ik ze aai of van hun rotstreken geniet, golft die gedachte door me heen.

Het was heel erg dat Pepper dood moest… Maar gelukkig liet ik haar niet in de steek, “ga jij maar rusten” was mijn devies, ik zal goed voor de anderen blijven zorgen, tot ze naar jou toe komen.

Maar,  kan ik dat waar maken… hou ik het vol, blijf ik levend genoeg om voor de anderen te kunnen zorgen?

Ik mag ze nooit in de steek laten. Liever heb ik zelf het verdriet en de pijn, die het overlijden van mijn schatten met zich mee brengt, dan dat ik hen achterlaat, zonder mijn liefde, maatschap en bescherming.

Ik ben benieuwd, maar vrees het ergste…

Dan maar nu goed voor ze zorgen…. Ze zullen heus wel weten dat ik alles doe, deed, gedaan heb, om ze niet in de steek te laten…

Houden van honden, heeft ook ‘n B kant…