…vvve…

Geef maar toe; als je hier lid van wordt, heb je vast al verregaande plannen voor ‘n plekkie in het hiernamaals. 

Er kan nog verschil zitten in: je licht eens opsteken, voor het geval je dat uit wilt laten gaan, tot “morgen gebeurd het” want ik vind het wel genoeg zo.

Oke, ik geef het toe: ik oriënteer me…

Je leven lang ben je er niet of nauwelijks mee bezig. Hoeft in principe ook niet want je bent gezond en nog jong dus je hebt andere dagbesteding genoeg.

In je directe omgeving zal er af en toe wel eens iemand de pijp aan Maarten geven (als die nog leeft), maar dat is dan jammer of hooguit tjee wat erg. Kort daarna leef je je weer uit in het aardse bestaan.

Maar als de ouderdom je op de schouders tikt en de Mienen en Klaasjes om je heen al beginnen weg te vallen, dan komt er toch ‘n moment van bezinning.

Zeker wanneer dichtbijheden als vrienden en familie al spontaan bovenwolks gaan, afspraken hebben staan bij de eindarts, of je begint zelf je vreselijke ziekte  zat te worden. (ja dat komt ook voor).

Dan leun je toch op de herfst van je bestaan en daarmee tegen de dichterbij komende eindigheid.

Oke je kunt het ontkennen en er niet mee bezig willen (of durven) zijn, maar dan kan je voor nare situaties komen te staan. Volgens de kerk en de wet moet je blijven leven tot je dood gaat. Het maakt daarbij niet uit wat je aan pijnen en emotionele ellende mee maakt.

Dagenlang bijna stikken in je benauwdheid, misselijk en murw van pijnen liggen kreunen of, mensonterend, 24/7 alles laten lopen uit welk gat in je kansloos verschrompelde lijf dan ook: Je moet gewoon wachten tot je zelf stopt met leven, zo zeggen wet en wijsneuzen.

De onmenselijkheid hiervan laat ik even buiten beschouwing, anders wordt het verhaal wel erg lang. Zo ook de verschrikkelijke wanhoops-kant waar je anderen een trauma mee bezorgd.

Maar gelukkig bestaat er nu een groep mensen die zo graag dood willen dat ze er maar een kluppie voor hebben opgericht… VVVE (ook wel NVVE)

Nou ja, dat graag dood willen is wel erg krom uitgedrukt, maar er is ‘n organisatie ontstaan die je helpt om de eindregie van je bestaan  in eigen hand te houden… Wauw, toch mooi.

Dat houdt dan wel niet op bij het invullen van een formuliertje hoor, zo simpel is het nou ook weer niet. Maar je kunt al wel de eerste informatie opdoen en stappen zetten.

De waanzinnig dappere manier waarop mijn moeder haar zelf geregisseerde levenseinde, lachend en kordaat tegemoet ging, bracht bij mij de overtuiging: ik ook zo!

Nu ik zwaar aangedaan door cva en door ouderdom wat moeizamer de dagen slijt, om me heen onvoorstelbaar leed bemerk door ouderwets handelende huisartsen en godvrezende overheden,  is voor mij het punt aangebroken: nu regelen, straks in de afpeiger-fase is het te laat. Dan geldt alleen nog de wet en de paus.

Vooropgesteld: ik wil echt nog niet weg van waar ik nog volop van geniet….

…maar er wel op tijd bijwezen…

En als ik ga, rust ik mooi in mijn eigen vrede.