…vreetzak…

Nou ja, als ik zeg dat ik honger heb, hoor ik aan alle kanten “dan heb je de oorlog niet mee gemaakt”. 

Ik zit anders bejaard genoeg te wezen, om dat tegen te spreken hoor, er zijn al heel wat oorlogen gevoerd sinds ik mijn eerste boer liet. En nog steeds, dus van dat jaarlijks terugkerende “vrede op aarde” -gezwets klopt natuurlijk geen letter. Het klinkt alleen vroom, uit de strot van zo’n, alleen maar in zichzelf gelovende, hulpsinterklaas.

( ja, dat klinkt ook wel erg grof, maar breek me de bek niet verder open, want ik heb nog heel wat oud zeer om daarover te schrijven). Edoch, het gaat om iets anders nu. Honger! Nou oké dan: trek, zin, lekkere honger, vreetlust of verslaving…

Ja, ik was redelijk eetverslaafd geworden. Of nou ja wás… ik ben dat nog, maar ik geef er niet meer aan toe. De hele dag door is er nog wel de behoefte, het “moeten” eten, de noodzaak, toe te geven aan mondvermaak, dus aan die orale bevrediging… Oeps, of is dat iets anders? Maar de hele dag door zocht ik kleine “beloninkjes” als verzachting voor mijn pijn momenten. 

Eigenlijk is dit verhaal een vervolg op het eerdere “afvalrace” *  waar ik voor het eerst aan de wereld bekende dat ik ‘n vette pens had gekregen. Half Gelderland zuid had dat met eigen ogen al gezien, maar slechts één, had het lef dit mij even in te peperen.

Maar waar ik eerder beschreef* dat ik in massa groeide, en vooral ook waardoor, loop ik nu al enkele weken vreselijk af te zien. Bewust en verplicht aan mezelf, en afgesproken met hulptroepen in mijn omgeving. Waaronder het “slankie” meisje van de “dieetniksnie” organisatie, en m’n mantelschatje.

Gewoon eten met vermagerende vetten, suikervrije voorafjes, geen tussendoortjes en zuinige achterafjes. Ach nou ja, sondevoeding was erger. 

Ik kan er lollig over doen maar ik vind het een strijd. De hele dag door, zie ik al dat lekkers staan, het levert gratis mondwater, alias kwijl, op maar ik mag, en wil het ook, niet eten. Om toch wat feestjes te kunnen vieren, knikker ik wat snoeptomaatjes, of miniwortels, in m’n mik, en ga ik voldaan gevuld, weer pootjes geven aan m’n vee. Gelukkig heeft het wel effect, want inmiddels is er toch echt al 5 kilo af… in 5 weken tijd, dus met ‘n half jaartje volhouden, kan ik de kleertjes van m’n skinny lief aan.

Maar ik voel me inmiddels wel een soort “levensklussenier” kan ik je zeggen. En met ‘n klussenlijst waar ‘n rol behang het nog van zou verliezen, en dat alleen om mijn leven vol beperking te blijven leven, en ‘n beetje leuk te maken.

Maar ja, in “het gewone leven” heeft iedereen het toch ook druk, dus…

 

*Lees evt. hier AFVALRACE.

>Klik hier voor schrijfsels in opdracht<