…vingermoeheid…

Nee joh, denk nou niet gelijk iets grappigs of goors… Het gaat over iets heel anders.

Een mens zit vol gedachten…. Nee fout, dat is een aanname, dat hoort niet. Dus: ik zelf, zit vol met gedachten, bedenksels van verschillend allooi, verzinsels en zorgen… Ja er gebeurd heel wat in mijn kop hoor, daar zou ik een hele grote server voor nodig hebben, als ik het zelf niet meer kon opslaan.

En feitelijk sla ik het ook niet allemaal meer op, want ik schrijf oeverloos van me af, en flikker het in de Cloud. Eigenlijk schrijf ik niet, nee ik type, en wel met de helft van het welbekende tweevingersysteem, dus met slechts een vinger. Heel enkele keer laat ik mijn thumbnail op de spatiebalk vallen, anders schiet het al helemaal niet op. En stel je even voor he… met 1 vinger… elke letter en elk leesteken. Ik weet niet hoeveel je al van me gelezen hebt, maar ik typel heel wat af, op deze manier.

Nou en daar wordt mijn vinger moe van, en vandaar de titel “vingermoeheid”… Mijn linker hand ligt het gewoon allemaal maar lekker af te wachten en valt er maar zo bij in slaap.

Maar dat schrijven heb ik bikkelhard nodig, ik moet zoveel kwijt en heb zoveel te vertellen dat ik het maar op een scherm klop. Ik vertel over van alles en nog wat, maar doorgaans wel over zaken die me diep raken, die me treffen en me niet zelden emootziek maken. Ik gooi er wat, hahaha, leuke grapjes tussendoor want ik moet ook wat te lachen hebben, maar het blijft een serieuze zaak.

Tuurlijk kan ik praten met een Psych, of met een Loog, een Yater of een vrijwillig hulplijntje, maar dat werkt niet zo goed bij mij. Sterker nog: ik ben redelijk allergisch voor beroepsluisteraars…. Hoho, dat zegt iets over mezelf hoor en heus niet altijd over hen. In het verleden wel geprobeerd en soms met enig succes, maar zelden of nooit een goede getroffen. Wel mooie facturen gezien.

Maar ondertussen broeit en bruist er van alles waar ik niet over durf, nou ja niet openlijk over wil schrijven. Bijvoorbeeld over, se$u*dit#t, su#c@%e, eu#€ax<ie en dat soort zaken. Eigenlijk schrijf ik er al wel over, maar dat blijven toch, “er redelijk omheen gelulde” verhalen. Jammer, en zelfs verstikkend maar ik durf het nog niet anders te doen.

Bang voor veroordeling?
Bang voor verguizing?
Of gewoon een slappeling?

Vanwaar mijn “allergische pukkeltjes”? Welnu;

Voorbeeldje1
ooit een keer open en eerlijk, tegen een “luisteresse” gezegd waar ik, al vanaf mijn jeugd, vol mee zat. Begint ze godverdomme over haar mooie tuin te zwetsen, zonder ook maar ergens verder op in te gaan.

Voorbeeldje2
’n andere pruim, zou mij wel even van wat geestelijk gesodemieter afhelpen met EMDR… Maar dat stinkwijf moest bij elk onderdeel zelf steeds even in haar boekje kijken wat ze moest doen…

 

Ach, voorlopig schrijf ik wel “binnen de lijntjes”…