tuinhekje

nee haha, nu even niet het klaphek van de hondensluis, wat we gemaakt hebben omdat we in de Klaphekstraat wonen… 

Toen ik ooit (mei 2018) met mijn ziekte begon had ik nog volop geloof in een betere toekomst… Dan valt het extra tegen, nu blijkt dat mijn verwachting zelf wel bepaald wat ie waard is.

Niemand zegt in het begin dat de rest van je nieuwe bestaan elke dag pijn doet… en je als ’n Hampelmann verder zal moeten leven.

Mijn nachtrust is vergelijkbaar met het liggen op een tuinhekje (dit dus) … hard, scherp, ongelijk, pijnlijk en dus alles behalve comfortabel, hoe ik ook lig.  Dat accepteren omdat het niet anders is, is ook slopend, maar het voordeel is dat ik van moeheid in slaap val…

2 tot 3 keer herhaalt zich die nachtelijke pyjama party als ik weer terug kom van het toilet. Overigens geldt dit gevoel ook wel voor overdag bij zitten en lopen hoor. Het hele lijf voelt zo, met name aan ter linkerzijde.

…in dit verband staan de emoties; moedelositeit en wanhopelites wel te titsen…

Een paar keer per nacht dus ook tijd en aanleiding genoeg, me af te vragen of er eigenlijk ‘n grens is. Of er dan een lijn is tot waar ik zal gaan om het vervolgens voor gezien te houden.

Hoe lang nog is er redelijkerwijs om te gaan met de onzekerheid, angst en dreiging voor wat betreft mijn gezondheid en het confronterende theater van elke dag opstarten.

Oh nee, het is echt niet mijn bedoeling om de zielige ouwe knoepert uit te gaan hangen, maar ik loop soms ook te hoop en dat wil ik deze keer maar eens van me afschrijven.

De vertwijfeling slaat bij mij inmiddels fors toe na alle gesodemieter met ‘n doorlopend herhalingsrecept voor CVA. Immers elke keer is er wel weer iets en dus steeds sterker wordt het gevoel of zelfs de overtuiging van: “dit is het einde”.

De noodzaak plannen te maken “voor als ik weg val” steekt vaker de kop op. Steeds serieuzer contact ik met mijn hondjes waarbij ik me, in stilte afscheid oefenend, afvraag: hoe lang nog of wie eerst.

Toenemend bedenk ik plannen voor het goed achterlaten van mijn lief en werk ik aan een draaiboek voor het op mijn manier laten verlopen van de finale… mijn finale.

Geloven in doorgaan, volhouden en overwinnen is, na 4 x CVA, wel tegen beter weten in. Het is toch ook ff geen cornetto (of is het corona?) of gekneusd ribje, maar iets stevigers waar ik mee te dealen heb.

Met een verhouding van half mens, half wrak, loop ik dan toch niet zelden hand in hand met een tegenstelling in mijn beleving. Die tegenstelling laat me de andere kant van opgeven zien. mijn persoonlijke kwaliteiten waarmee ik toch nog ’n redelijke dagwaarde blijk te hebben…

Gebaseerd op wat anderen zeggen en ook wel zelfkennis kan ik met vertrouwen geloven in m’n kwaliteiten: Creatief, humoristisch, contactueel, af en toe ’n kutkerel, technisch en handig. Bij “handig” moeten wel anderen hun handen en voeten beschikbaar stellen, want die van mij kunnen echt niet meer.

Frustratie is er dus, maar tegelijk volop zin in de dagbesteding in de breedste zin, genieten van wat ik nog kan en doe en van mijn lief en alle honden….

je zou haast denken dat ik iets aan m’n hersens mankeer…