…schrijveloos…

Niet dat er niks gebeurd hoor, misschien is het zelfs wel teveel om op te noemen.

Teveel om een “uitgelicht” verhaal te schrijven, ter herbeleving en verwerking van mijn persoonlijke sores.

Om maar wat te noemen; de dreigende huisuitzetting terwijl we geen enkel perspectief hebben op een andere woning, de dagelijkse pijnen door het hele lijf.

Maar ook blikken vol beperkingen en frustraties door de restverschijnselen van mijn NAH, een van mijn geliefde honden die de doodstraf krijgt omdat ie wat vreemd is en dat allemaal gelardeerd met een bruisende en creatieve geest waar ik geen flikker mee kan in de praktijk van het dagelijks leven. Behalve dan een ander zeggen hoe ie het moet doen.

Tot slot loop ik te hoop met ehhh… nou ja weet je… ehhh, hoe lang hou ik alles nog vol… cq, wil ik het nog volhouden? Ja jeetje, ook dit denk ik dus schrijf ik het maar.

Ja zielig toch, voor zo’n oud wrak als ik. Mijn hoofd plodeert (ex of im dat weet ik nog niet) zowat van alles waar ik in stik, omdat het in woord en gebaar uiten al te vermoeiend of chaotisch is.

Dus ja, schrijf dat maar eens van mij af. Daar komt nog bij dat ik in de geschiedenis van mijn toekomst, het alfabet al zo vaak heb leeg geschreven dat inkloppen van nieuwe woordcombinaties haast plagiaat van mijn eigen werk zou worden. Dus wel nieuws onder de zon maar niet deelbaar in ‘n lezenswaardig A4-tje.

Grappig dat ik me nu ineens realiseer dat een gebeurtenis eerst gebeurd moet zijn alvorens erover van mij af te schrijven. Daarom heb ik eerder zo ontzettend veel blogs geschreven natuurlijk. Er bleek na een tijdje zoveel te zijn gebeurd dat ik er maar eens over moest schrijven en ontstond mijn blogsite Infarct-Uitfarct.

Mocht je me graag lezen en kun je niet wachten op het volgende verhaal, lees dan alles nog maar een keertje terug of pak de Story, daar vertellen ze vast ook over mijn persoon.

…schrijveloos….

Tja, het camoufleert soms ook hopeloos.