…rust roest…

Heerlijk actief aan de fysio. Al wat ik aan lijf en leden bezit, komt een paar keer per week aan de beurt, in de hoop er nog iets nuttigs mee te kunnen, in de herfst van mijn toekomst. 

Naast het fysiogedoe ook nog maar een huisfiets geregeld waarmee ik in mijn eigen home kan trainen. Moet ook wel, anders lopen de knookjes vast. Fysio’s doen je doorgaans aardig pijn en hebben speelgoed waar je jezelf ook nog eens flink mee bezig kan houden, maar ook pijnigen. Maar dat hebben we afgesproken; werken en niet mauwen!

Goed bezig ouwe…

Ja goed bezig, zeg dat wel. Het is belangrijk je machine in beweging te houden, omdat rust roest en je dus vast loopt. In de bovenkamer loopt het nog lekker soepel allemaal, dus die stuurt het wel aan, maar lijf heeft ook zo haar behoefte.

Tot zover weinig aan de hand eigenlijk. Ik doe het met overtuiging en met plezier… Eh, nou dat met plezier is niet helemaal waar. Het doet me wel goed omdat ik het doel weet, maar eigenlijk vind ik het verschrikkelijk.

Vreselijk, pijnlijk en feitelijk zelfs beschamend als ik me realiseer hoe ik daar sta te stuntelen, te wrakken en dan mezelf vaak ook nog kan zien in buitenproportionele spiegels waar dat gebouw mee bekleed is.

Ik kreun, zweet en mankenelis me een tijdje over een loopband. En al die tijd zie ik me dat zelf ook doen. Qua uiterlijke en sexy schoonheid ben ik nog niet eens meer de vierkantswortel uit mijn prachtige verschijning van weleer. Dus me dat dan ook nog zelf zien doen, is haast een reden te gaan hemelen.

En naast me de peutjes maar blijven roepen dat ik het zo goed doe…

Het is en blijft een noodzakelijk gevecht om zo aan mezelf te werken. Maar mijn gemoed stroomt vaak meer dan vol, als ik me bedenk hoe ik was en wat ik kon, voordat er iets verstopt kwam te zitten in mijn superbrein.

Elk stukje beweging, elke poging m’n onderdeeltjes te trainen doet me deugd en veel verdriet tegelijk. Meer dan eens verzucht ik: pff moet je die zien…

Ik weet heus wel dat ik van ver gekomen ben en in plaats van halfzijdig verlamd flink ben opgekalefaterd, maar toch…

Het grijpt me nog steeds aan, vooral als ik mijn lief zie en anderen ontmoet… Ik kijk via hun ogen en zie dan ‘n wrak…

…maar ik ben er nog wel…