restverschijnselen

Mijn lief en mantelzorgeresje, ziet mij niet alleen dagelijks, maar verzorgt mij ook nog eens 24/7…. 

En ja, we zijn getrouwd, en ja ik hou toch van je, en nou je had het toch ook voor mij gedaan… Best ja…. zal allemaal ook zo zijn, maar wordt je zo’n vent als ik nou niet langzamerhand zat….

Zij ervaart elke dag het niveau van mijn aftakeling. Elke dag weer, weet ze dat dit niet, en vooral ook, nooit meer de beweeglijke creatieve man zal worden waar ze vroeger zoveel mee deed.

Hoe in vredesnaam is dit vol te houden? Ze weet dat ik geen andere/ betere toekomst zal hebben… en dagelijks ploeter met;

Geeuwen, pijnscheuten, spastische trekjes, stembandverlamming, ademhalen, slikken en ’n gevoelloze lijfhelft….

En dan proberen wat te eten met gevaar voor Heimlich, (dat is een soort kunstgreep als je de moord stikt).

Ja dat eten kan ik wel, maar dan moet ik erg opletten en bewust elk ding apart proberen tot een goed einde te brengen.

Maar er is meer…

Stijf, spastisch, pijnlijk, zwaar en ongecontroleerd is mijn linker helft. Van ongeveer mijn linker oor tot de kalknagel aan mijn grote teen… Ik probeer dan toch maar een stukje te lopen…

Ja en ook dat kan ik wel, maar dan moet ik wel heel erg opletten en bewust elk onderdeel van een stap zetten, uiterst zorgvuldig plannen en uitvoeren en met wandelstok.

Zo ook het gebruiken van mijn linker arm. Koffie drinken, brood maken, jas dichtritsen en kamer 100 tot een goed einde brengen.

Ja dat lukt wel, maar alleen met handig gebruik maken van mijn rechter hand… en wat ergo dynamische hulpmiddeltjes voor  bejaarden en andere beperkten. En dan nog zit de vloer en mijn kleding niet zelden vol, met restverschijnselen.

Met het bovenstaande omschrijf ik niet alleen hoe ik me voel, maar vooral ook, hoe ik mezelf dagelijks ten tonele schuif… En dat mag mijn lief dan in goede banen leiden.

Neveneffect…

Toen ik gisteren met mijn meer dan schattige fysio-therapeuterinnetje ‘n half uurtje over straat zwalkte om, al oefenend, in nog enige toekomst te geloven, kwam mijn lief terug met de honden en wat uitlaathelpers….

Ik kan je zeggen; dan heb ik het niet meer. Dan neig ik tot zelfneerstorting en valgevaar… Nou ja met de aanblik van alle honden kan ik wel omgaan, want die kijken alleen of er wat te vreten uit mijn zakken rolt, maar het uitstappend team, doet me pijn…

Nee niet dat ze me schoppen of stenigen hoor, maar het feit dat ze mij zo over straat zien wrakken doet me gevaarlijk instabiel worden van emotie…

Schaamte is niet het goede woord, maar toch wel een soort van. Wat erg dat ze me zo aangedaan zien, terwijl ze me kenden toen ik nog als ‘n onrustige Papillon over de wereld fladderde.

Ze kijken naar een, tot wrak verworden, druk baasje… Dat vind ik heel moeilijk en gaat me door merg en been. Als het al te wennen is, moet ik daar nog steeds aan wennen… Nou ja moet…

Als ik wil leven, moet ik dit volhouden, maar hoe in vredesnaam is dit vol te houden voor een redelijk gezonde en een stuk jongere vrouw…?

In een bijkomend, vrijwel dagelijks, gevecht knok ik derhalve nog heel wat af:

…tegen opgeven…

…tegen laat maar…

…tegen hoef niet meer…

 

>Klik hier voor schrijfsels in opdracht<