raar

Ik voel me raar. Jee, wat raar. Ik voel me niet zo vaak raar, maar nu wel… raar he?

Hoe raar? Eh nou, raar in mijn ogen, ik kan de krant niet lezen. Niet dat ik niet kan lezen maar ik kan nu de krant niet lezen omdat de tekst niet zuiver is. Brokjes, vlekjes en vaagheidjes.

Ik probeer te omschrijven wat ik voel en zie. Bril vies? Schoongemaakt en helpt niet… Deja vu? Ja zeker deja vu.

Op 11 mei 2018 reed ik met de honden naar de uiterwaarden voor een heerlijke avond wandeling. Ook toen: vlekjes in mijn ogen, bril af en nog steeds vlekjes. Nog gauw de auto aan de kant en ongecontroleerde bewegingen maken met armen en benen.

Mijn lief snapte dat ik raar werd en na bellen om toeters, belande ik met CVA in het ziekenhuis en in een ander leven.

Deja vu…. alle ellende van die tijd kruipt nu langs, door en over me heen. In een flits gaan leven en dood maar weer eens ‘n keer, door me heen…

Lief: “ik kan de krant niet lezen” kwam ik haar vertellen terwijl ze frietjes voor ons bakte Dus die schrikt zich ook ‘n deja vutje….

Eerst toch maar wat eten, en om de haverklap in de krant kijken of het al beter wordt.

Weet ik nog niet zeker, maar nog steeds wel beetje raar… en bang, deja vu bang. Het zal toch niet…

Nee nog niet, anders las je dit verhaal nu niet…

En zo gaat het sinds die eerste keer; Als ik ook maar iets raars voel of aparts zie, is er de schrik en angst. Niet nodig? Nou denk het toch wel na vier keer cva.

Nodig of niet: m’n leven trekt opnieuw aan me voorbij met het verdriet van afscheid in gedachten, dag lief, dag hondjes dag plannen en passie die ik nog heb….

Jeetje zeg, wat me even raar voelen al niet tot gevolg kan hebben. Het verward me, het bedreigt me…

En dan een paar uur later, het zicht is beter, veel beter maar het voelt nog wel raar. Maar nu anders raar…

Niet meer deja vu raar, maar kater raar.

…raar maar waar…

NB: ik schrijf van me af ter herbeleving en verwerking… Het zijn doorgaans “pop up”  verhalen die in een paar minuten staan opgeschreven, en gepost. Me niet realiserend dat anderen soms schrikken.

Mijn devies: schrik niet, ik ben er nog, anders las je nu de Libelle wel of Donald Duck…