…ooit…

Als ik me niet goed voel, op m’n smoel val of er gebeurt iets aparts in m’n kop, dan weet mijn verleden dat er al snel om 112 hulp wordt gevraagd. 

Zo’n sneldienst is binnen no time bij me en terwijl ze al uitgebreid aan me knutselen, gillen ze me richting ziekfabriek.

Aldaar neemt ‘n koppel verlossers het van ze over en voor ik het weet lig ik op zaal met ‘n snurkende petomaan binnen gooiafstand.

Omdat ik zelf waarschijnlijk te ziek ben om ‘m met ‘n infuusfles voor z’n flikker te gooien, huil ik mezelf maar in slaap tot zuster Takkenma me op hoge druk komt controleren en laat pissen.

M’n opmerking over het burengerucht wordt gepareerd met ‘n liefdevals “probeer maar wat te slapen” meneer dinges.

En juist om de bovenstaand omschreven ervaringsdeskundigheid, vraag ik me af of ik dit bij mijn volgende moment suprême, nog wel wil…

Recentelijk viel ik op m’n back,  poosje daarvoor voelde ik me erg vreemd en wazig en op weer ‘n ander moment was er iets raars in m’n ogen…. Dan merk ik direct weer de angst voor ‘n paar weken ziekenhuis.

Dan lig ik daar niet alleen met de verplichte kamergenoten, die het verder ook niet kunnen helpen, maar ook met m’n trauma door behandeling en bejegening van vorige opnames, van personeel dat soms denkt stenen toe te dekken.

Dit wetende in combinatie met de persoonlijke vermoeidheid en lamleggende frustratie van alle dag, zoek ik derhalve naar woorden om tegen mijn lief te zeggen: laat maar schat, het is wel genoeg geweest zo. Samen hebben we ons dagelijks leven fantastisch hervormd, de zaak loopt als ‘n marathon en ik ben moe.

Dus zet Youtube maar aan, verzacht mijn pijn met wat je ook maar in huis hebt, en leg je telefoon maar neer. Dit pad wil ik niet meer lopen.

Dat wil ik haar zo natuurlijk niet aandoen, ik wil haar niet belasten en pijnigen met ‘n intramuraal sterfgeval waar ze de rest van haar leven aan herinnerd wordt.

Dus toch maar hospitaliseren en hopen dat ze er niet al te veel meer aan doen. Wat ik kan zal ik weigeren, waar ze me toe verplichten lukt alleen als ik te ver weg ben om ze tegen te houden.

“Geef nooit op” is wel ‘n respectabele kreet hoor. Maar ik ben voorbereidend bezig met mijn persoonlijke variatie daarop te respecteren:

…”geef ooit op”…

(Ooit, zeg ik)