…lach en ’n traan…

Een nieuwe ontdekking gedaan… of eigenlijk bewust geworden van iets wat er al langer is. Nooit geweten dat ook onder  “restverschijnselen” valt.

Dat mijn huilebalk door meerdere CVA’s al een tijdje stuk is weet mijn habitat al langer, maar dat ook de deuk in m’n lachstuip de emootziektes aanwakkert is toch wel nieuw voor me. De kleinste trigger schiet me vol of lacht me uit. Ongecontroleerd eigenlijk, verstoord het vaak m’n reactie op woord, beeld en beleving.

Bij Iets stoms, kleins, geks of mafs, geen rem weten op huilen of lachen is ook verwarrend voor m’n omgeving. Zo lach ik me kapot bij ‘ n crematie of jank tranen met tuitjes als iemand aardig… Omdat dit dan vaak na slechts enkele seconden weer wisselt, maakt dat me in mijn beleving ongeloofwaardig want als ik iets wil doen of zeggen dan komt er een emotie tevoorschijn die niet bij de situatie past, waarop m’n omgeving dan weer vertwijfelt reageert.

Door dit gedoe is er regelmatig verstoring in zuivere communicatie en dat vind ik erg vervelend. Ik lijk niet goed bij m’n hoofd is niet zelden mijn twijfel. Dit in combinatie met de resten van mijn stembandverlamming en haast chronische vermoeidheid, laat dan vaak moeilijk verstaanbaar gepruttel horen… Pijnlijk? Ja, en zeker als dan iemand zegt “wat zit je nou te lachen” of ze gaan me aaien omdat ze denken dat ik verdriet heb.

Moeilijk? Dat ook, maar gelukkig is het slechts voor even.