…klerenzooi…

Doe je slipje (of onderbroek) eens ‘n klein stukje naar beneden… 

Nee nee wees maar niet bang, zo’n verhaal wordt het niet…

Dus een stukje naar beneden, en dan je spijkerbroek gewoon weer aan. Of doe je T-shirt, aan een kant in je broek en aan de andere kant slordig er uit laten hangen.

Als je  ‘n vest aan hebt met capuchon, dan die niet opzetten, maar er gewoon een winterjas over aan doen, zodat die capuchon een vervelende bobbel in je nek vormt.

Dan nog ff in je schoenen stappen zonder dat je die open genoeg gemaakt hebt zodat lip, hiel of veter met voet en al in je schoen terecht komt.

Kijk, dit is nou typisch zo’n klerenzooi waar je even helemaal niet goed van wordt.

Je kleren moeten goed passend op hun plek zitten en elke afwijking daarbij is vreselijk vervelend. Je bh bandje snijdt in je blote oksel, de ruwe band van je broek drukt tegen je vel omdat daar je T-shirt niet goed zit, op verschillende plaatsen ontstaan pijnlijke blauwe drukpunten, en ga zo maar door.

Als een ware prins(es) op de erwt probeer je snel, elk niet perfect zittend kledingstuk, te corrigeren, tot op de mm.

Als je nu ook nog even met wat postelastieken je linkerhand in pakt en je linkerarm verzwaard met ‘n gewicht van 3 kilo, dan heb je zo’n beetje de onderstaande situatie nagebootst.

Deze ongein beschrijf ik namelijk niet zomaar.

Met de waardeloos zittende kledingstukken en ‘n reeks motorische beperkingen, heb ik dagelijks en nachtelijks te maken… Ach ja je kunt maar iets hebben, toch?

Immers, door de aandoenlijke restverschijnselen die ik cadeau kreeg na een kwartet aan CVA’s, ben ik of verlamd, of spastisch of gevoelloos in delen van mijn lijf, armen en handen, vooral ter linker zijde. Rechts is het lijf me redelijk te vriend gebleven.

Mijn linker arm heeft de motorische souplesse van ‘n gebroken hockeystick en de daar, volgens foto’s, nog wel aan vastzittende hand heeft krampachtig de vorm aangenomen van een stenen bekerhouder. Mijn linker been houdt zich als de poot van kutpuber, die het verrekt met ‘n ander mee te lopen.

Ondanks dat ik op veel plekken in m’n lijf dag en nacht rek en andere pijnen met me mee draag, en toch therapeutisch nog wat oefeningetjes doe, kan ik me wel behelpen bij aan en uitkleden, toiletgang en ter bedde gaan.

Maar de fijne motoriek is wel zo zwaar verdwenen dat maar weinig kledingstukken goed zitten.

Het kost zo godvergeten veel energie en ademnood om redelijk gekleed te gaan, dat ik het vaak maar voor lief neem. Gevolg daarvan is wel dat ik de hele dag maar loop te accepteren dat het vervelend zit.

Ja hoor, m’n zorgerinnetje helpt vaak en goed, maar niet de hele dag maar door. Ze moet ook wel eens weg of is met andere dingen bezig.

Is dit nou de klaagzang van een aangedane bejaarde? Zo is het niet bedoeld, maar als het zo wilt zien vind ik het best.

Niet bedoeld als klaagzang wilde ik alleen maar onder woorden brengen dat ik niet alleen slecht ter been ben maar ook nog met ander ongemak worstel…

Tja… ach, iedereen heeft wel eens wat hoor… En eerlijk is eerlijk, ik heb mijn dagen ook een hoop lol en leuke dingen hoor… Maar soms moet ik er ff iets anders tussendoor gooien. Houdt het leuk😎