…ik ben je kwijt…

Je hebt me wel gruwelijk in de steek gelaten hoor…. Een vuile kutstreek, om me na zoveel jaren van het ene moment op het andere te laten stikken… 

Niets tegen in te brengen, niet eens aan zien komen, nooit gedacht dat het zou kunnen gebeuren en hup…. Je liet me barsten. In coma was ik, ontwakend met de werkelijkheid van de toekomst in zicht, hoopte ik nog wel dat ik het droomde…

Godverdomme wat een ervaring zeg…

Vele jaren konden we alles samen doen. Volledig vertrouwen op wat we samen voor mogelijkheden hadden… Echte liefde, in een schier onverwoestbare relatie, en toch… Ik ben je kwijt… ik moet zonder je verder en dat is verschrikkelijk…

Ja zeker, ik ben gedreven genoeg om overeind te blijven en mijn nieuwe leven vorm te geven…. Maar die handicap zal de rest van mijn leven duren…

Sinds je weg bent, heb ik al wel veel geleerd. Sterker nog; eigenlijk ging er een wereld voor me open. Maar wat voor wereld zeg… Bijna geheel afhankelijk van anderen. Wat we samen konden kan ik niet alleen… We kunnen alleen nooit meer samen. In combinatie met de hele dag pijn, angst voor nog meer tegenslag en aftakeling, worstel ik dagelijks met de vertwijfeling:

Wil ik zo wel verder… Is dit wel kwaliteit van leven?

Jij… als mijn “betere helft” (want ik was links) , bent weg gevallen, of eigenlijk ben je uitgevallen… Je zit nog aan me vast, maar doet niet meer mee. Vet shit dat mijn nog intacte helft, jou dag en nacht moet helpen van a tot z te komen. Het is zwaar, vermoeiend en doet heel veel pijn.

Gelukkig kan ik alles buiten ons om nog bevatten, met het gezonde deel van mijn hersens, en dat geeft me dan toch veel geluk, liefde, plezier en zin… Maar met mijn weten nog intact, kost het me zo verrekte veel energie en frustratie.

Het wordt wel wat anders als ik begrijp wat er werkelijk aan de hand is…

Als ik niet vanuit egoïsme maar vanuit liefde naar je kijk, merk ik dat je niet weg bent maar dat ik een andere relatie met je heb… Jij kunt er niets aan doen dat je een amper functionerend deel van mijn leven bent geworden.

Ik stap nu elke dag met mijn verkeerde been uit bed en daar begint dan ook gelijk het flipperen tussen accepteren en opgeven.

Gelukkig is er dan mijn lief, mijn maatje en mijn eigenwijze kutwijf… Waar ik mee huil, mee vloek, mee lach en mee samenwerk voor zover dat nog kan… Maar die mij, ook als zorgspetter, vooruit helpt en in leven houdt, samen met onze hondjes…

… gelukkig ben ik jou niet kwijt…