…hondenkop…

Nee, ik bedoel nou even niet zo’n gele trein die ze op een hondenkop vonden lijken… huh? 

Dit betreft ff ‘n echte kop, zo’n snuit met natte neus en schooi-ogen.

Als je, zoals ik, iets met stemband verlamming hebt ten gevolge van wat CVA’tjes, dan stik je al snel de moord in ‘n te snel weg geknaagd frietje of onoplettend slurrepie soep.

Maar zo’n zuurstofarme dwarsligger ergens in m’n stammetje, veroorzaakt wel meer buitenpret bv. op ‘t  moment dat ik emotioneel effe uit m’n pannetje ga van verdriet of zelfmedelijden.

In alle gevallen maak ik dan een hoestende of proestende teringherrie die de rest van mijn tafelgenoten dekking doet zoeken.

Behalve hond Misha… die schat is zo vreselijk gevoelig dat ze in voorkomende gevallen direct haar aandoenlijk lieve kop op mijn hand of knie legt.

Me troostend aankijkend met ‘n paar ogen waar ik haast ‘n hartkwaal van zou krijgen zo lief en rustgevend kijkt ze me aan.

Hoe is het toch mogelijk dat een hond dat zo doet. En wat een steun, wat ‘n pure troost. Geen woord, geen geluid, geen arm om me heen, maar een “rustig maar baasje, ik ben er voor je” kop op m’n knie.

Eigelijk is dan de hele ellende al voorbij, op slag… Al zoek ik altijd nog weer iets ergers, of eigenlijk zieligers.

Iets in de zin van: “hoe lang nog”.