…hekkensluiter…

Feitelijk meer hekkensTuiter… Nee, ik val niet altijd mee hoor, maar van de week was het dan eindelijk wel weer zo ver… 

Ik raakte mijn evenwicht kwijt en flikkerde achterover, plat bovenop een hek. Of zoals ik het toen omschreef: met m’n back op het hek. Lache wah?

Nou toen ff niet hoor. Ik wilde naar binnen waggelen met ‘n paar honden en wat er gebeurde weet ik niet,  maar er ging iets aardig mis. Mijn zieke bejaarde lijf knalde achterover, op het hek van de dam.

Auw, schrik en godverdomme kut (2 woorden uit mijn jeugd). Koppijn, heupjes zeer, ego uit de kom en nog wat meer restverschijnselen, die kenmerkend zijn voor zo’n ruglanding. Wat ‘n gedoe zeg; en ook nog het hek naar de kloten…

Ik kan zelf niet opstaan, die techniek is te zwaar verouderd en de honden hebben daar geen handige handjes voor. Ik had al het geluk dat ze zich mij niet toe eigende door over me heen te pissen.

Lijkt allemaal wel grappig maar daar lig je dan in wanhoop. Schatje net weg om de halve dagroedel alvast weg te brengen, en verder niemand thuis, behalve Wuzzi.

Wuzzi? Ja Wuzzi, zo heet het alarmding wat me dag en nacht om de nek hangt. Sinds de brand in 2018 niet meer nodig gehad maar nu het knopje maar weer eens ingedrukt. Mijn complete hulpharem krijgt dan bericht dat ik iets raars heb en de eerste die opneemt kan uitgebreid met me in gesprek.

“Auw, ikke valle” van mijn kant en m’n lief “kom d’ran”! Systeempje he? Dat ding weet haarfijn te vertellen op welke postcode ik geland ben, dus Googlemaps wijst de hulptroepen de weg. Daar vond ze me dan, aan de voet van een olijfboom bovenop het Gammahek.

Niet gewond, dus 112 kon in de hangaar blijven. Wel ontdaan door het gebeuren, met vreselijke spierpijn, die de dagen daarna alleen maar erger werd, maar vooral ook angst en vertwijfeling. Bang dat het weer gaat gebeuren en vertwijfeling door niet te weten hoe dat nou toch komt.

Nu nog steeds ontdaan, zeg ik dan hardop tegen mezelf: “joh zeur niet, je leeft nog dus waar heb je het over”, maar het voelt toch echt als ‘n hele belevenis.

… en ook het hek zelf ziet er gebroken uit…