…goed bezig…

… deze “gevleugelde uitspraak” botst met waar het hier nu om gaat, let maar op. 

Kijk, er zit in mijn hersens iets niet goed, anders had je ‘n verhaal als dit nooit gelezen.  Ik ben echt één van de betere op CVA gebied, want ik had er vier. Dus dan is er wel iets met me…

Dat merk ik alleen aan de restverschijnselen, anders zou ik het niet eens weten.

Nee van de hele linkerkant, van haarvaatje op de kop, tot de (nu even gebroken) grote teen in de diepte is eigenlijk wel alles zo’n beetje naar de kloten.

Zo kenmerkend is er de pijn, spasme, gevoeligheid, instabiliteit, splaakgeblek, stembandverlamming en scheeflippigheid. Maar dat is dan strikt genomen ook het enige.

Maar goed, er is dus iets met me. En dat is meer dan doodvermoeiend. Meer dan? Ja veel meer dan. Ik wil niet zeggen dat ik nou na elke oogknipper ‘n vol uur moet meuren maar na toiletgang, korte fietstocht of ff klooien met 14 honden, ben ik wel ‘n tijdje rijp voor het matras. Nee joh, niet die Gooische… zie je mij al met Trea Dobbs?

Echter, nu ik er door velen op gewezen wordt en ik bijna cum laude slaag voor elke wijsneuzen test, lijkt het er op dat ik cognitief  nog redelijk hoog scoor voor ‘n zieke bejaarde.

Dat is vet mooi, onwijs gaaf en kei goed natuurlijk maar ook hier geldt:

“elluk voordeel heb ze nadeel”
(Johannes Voetbalius de 14e)

Ja want lijfie is dan wel beperkt en aangedaan, maar koppie denkt alles nog te kunnen bedenken en doorgeven aan “half wat”.

Nou, doorgeven? Zeg maar gerust opleggen en verplichten.

Ja hoor, wat m’n kop bedenkt moet m’n lijf maken, en dat kunnen die motorisch gestoorde onderdelen niet meer. Dus conflict en protest in de vorm van oververmoeidheid.

Bed maar weer in, gedwongen rusten, alsof dat rust geeft, en pogen een deel van de dag in diepe slaap door te brengen.

Als dat lukt is dat mooi, als dat niet lukt is dat zwaar “ander woord”, en ontstaat de overtreffende trap: moe, moeder, moest.

Hoewel de boodschap in dit verhaal meer dan duidelijk is, hou ik me er niet aan, kan ik me ook niet aan houden, welke afstraffing er ook dreigt…

Door ‘n aangeboren afwijking leid ik namelijk aan het betrokkenheid-syndroom:

Passie!

Je bent volkomen reddeloos als de schepper je daarmee heeft opgeschept.