…frak…

“Ik ken de mensen aan hun frak”, zong ooit ‘n troubadour. Nooit geweten wat daar, naast de meest prachtige lichamen, ook nog eens onder verborgen zou kunnen zitten, bij Jan en alle vrouw… 

Het is publiek geheim wat ik zoal mankeer. Tuurlijk, dat valt gelijk op door m’n rolstoel, driewieler en ’t stuntelen bij iets pakken of poging tot wandelen. Het is dan ook extra zwaar, als er zich een nieuw probleem voordoet met aanvullend gezeik over bv. ik noem maar iets, geldproblemen of woonzaken e.d. Er is altijd wel weer wat, en ik vraag me dus af: houdt het nou nooit een keer op?

Ja, natuurlijk houdt het ooit op. Maar dan ben ik zelf niet meer betrokken bij de restverschijnselen van mijn hiernamaals… Dus tamelijk dood of soortgelijke toestand. Tot die tijd moet ik het doen met wat ik voor m’n kiesjes krijg. En nee, daar zit ik echt niet op te wachten, want ik heb genoeg zo met die VKZ*.

Gelukkig heb ik wel hulp van mantel- en buiten-zorgers. Maar desalniettemin, vind ik mijn leven al zwaar genoeg om er steeds maar weer een nieuw probleem bij op te krijgen… Dan denk ik, extra vaak, aan vroeger, toen ik nog gezond was en mezelf probleemloos op de wereld ten tonele schoof.

Dat is natuurlijk gelul, want nou doe ik het voorkomen alsof ik altijd zonder slag of stoot gelukkig liep te wezen… Kom nou toch, net als vrijwel iedereen, vroeger en nu, ben ik ook toen niet probleemloos de tijd doorgekomen.

Zo vind ik het echt niet te geloven, wat de gemiddelde gender, aan verdrietigs in huis heeft. Zovelen zijn iets of iemand kwijtgeraakt of hebben zelf ’n VKZ* opgelopen door stunt, pech of zoals sommigen denken, op de wil van ‘n bovenwolkse grootheid.

Nu ik zo links en rechts de sores en het gevecht daartegen van anderen meekrijg, realiseer ik me terdege dat ieder huisje wel zijn kruisje kent hoor… Sodeju zeg. Aan velen zie je het niet eens, die houden het stil en voor zichzelf. Dus ik maar denken dat ik zielig ben, terwijl een ander de moord loopt te stikken in zijn (of is het haar) eigen indoor kruisje…

Iedereen vraagt hoe het met me gaat, omdat ik zo zichtbaar ben aangedaan. En ik vind mezelf vaak ook best zielig, dus kijk ik voornamelijk naar m’n eigen gedoe. Maar toenemend merk ik diep geraakt te worden door, en veel respect te hebben voor, hetgeen sommigen met mij delen. Wat ik zichtbaar aan extra trammelant, soms jankend, met me mee moet sjouwen, valt niet zelden in het niet bij wat anderen in stil verdriet onder hun frak (hee daar is ie weer) meezeulen.

En dat allemaal naast het, gewoon te leven, dagelijks leven…

De moraal: de mensen die me belangstellend vragen, hoe het met mij gaat, lopen niet zelden, hun eigen verdriet te verbijten…

RESPECT!



*VKZ: Verschrikkelijke Kut Ziekte. Dat is een soort, met NAH en 1000 andere aandoeningen, te vergelijken, persoonlijke ellende.