fantasytrip…

Je kunt maar ergens van onder de indruk zijn, maar vannacht was ik het zeker…

Ik oefen me vaak de pleuris om m’n aangedane onderdelen weer wat actiever te krijgen, en vannacht tilde ik zomaar ineens mijn linker arm op…. Tja, ik maak wat mee hoor…

Jawel, maar dit was dan ook voor het eerst sinds minstens 1,5 jaar, dat ik hem, zonder pijn en zonder ondersteuning van mijn nog intacte hand, optilde… Recht omhoog, volledig uitgestrekt en ook weer naast me neer legde, eveneens zonder hulplijntje en pijn….

Jezus, moet ja daar nou zo blij mee zijn…? Jawel hoor en zo heb ik dat nog ’n keer of wat herhaald ook, vol ongeloof, maar het ging toch maar mooi.

(Even tussendoor: probeer dit zelf eens met ’n gewicht van 5 kilo in je hand, dan weet je bij benadering hoe zoiets voelt en hoe dat gaat).

Zeer onder de indruk, dat ik dit weer kon, en natuurlijk ook weer verdrietig dat het zo moet zijn, en zoveel strijd kost. Dat gaat vaak samen, zo is mijn ervaring.

Soms denk ik dan toch: waar doe ik het voor, geef me een fles en laat me aan de drank bezwijken. Maar zo vaak ben ik best een gelukkig mens, geniet ik van zoveel, en kan ik nog van alles wél.

En toch blijft het ‘n dagelijks gevecht, gelardeerd met een dagelijkse twijfel over hoe lang nog… In dit kader fantaseer ik ook wel over m’n toekomst… met vannacht als resultaat:

…’n fantasytrip…

Zet me maar midden op een grasveld laat alle honden er maar bij en hun gang gaan, want dat mochten ze bij mij al altijd al.

Tegen me op springen, vuile poten of niet, boven op me klimmen en zelfs op tafel en bed… Heerlijk vond ik dat altijd. En als ik dat mee ga maken voor de allerlaatste keer, dan is dat hartverscheurend en feestelijk tegelijk.

Strooi nog wat brokjes langs, door en over me heen en laat ons gezamenlijk maar genieten….

Blij zal ik zijn, en m’n verdriet hoef ik die heerlijke beestje niet te laten zien, hoewel ze het zeker voelen… Gelukkig weet ik dat alle baasjes, maar zeker ook mijn lief goed voor ze blijven zorgen.

Een mooie finale plaats zou tenslotte voor mij nog zijn; Niet in een aula, maar op het grasveld daar buiten, niet op ’n paars kleed of ergo-dynamische E-baar, maar koud op de grond.. Loop maar langs met je hond, laat ze van mij part tegen de kist pissen, pak ‘n gehaktbal uit de schaal voor het dier en doei….

Rest mij nog te hopen dat ze flink aan de blaf gaan, als saluut naar een definitief afscheid… Alles beter dan toespraken (hoe geweldig ik was), stilte, janken en kutmuziek.

Wegwezen nu, ze gaan me weggooien er de honden hoeven niet te weten waar…. Er zijn er zat die me in een mum van tijd weer opgraven en dat wil ik niet.

Genoeg is genoeg.

Natuurlijk kun je zeggen wat ‘n lulverhaal moet je het nou echt hier over hebben? Nou ja, dat moet niet natuurlijk, maar ik mag toch ook aan mijn toekomst denken…

…ooit ’n realitytrip…