…binnenverdriet…

Hoe ziek je ook bent, je hebt toch allemaal nog wel ‘ns dikke lol, of op z’n minst ‘n binnenpretje, lijkt mij. Ik wel hoor, zelfs onbedaarlijke lol om niks… 

Vooropgesteld: als je ziek, gesloopt en er slecht aan toe bent, zit je wellicht niet op “humor over je tumor” te wachten. Maar dat is ook nooit de strekking van mijn verhalen….

dus

Laat ik dan zelf van aangedane ellende en met enige regelmaat in elkaar flikkeren, maar pret zal er zijn verdorie. Al dan niet door, maar wel vaak samen met, mijn schattige mantelzorgeresje. En daarnaast natuurlijk de, hoogst persoonlijke, intra-lichamelijke lolletjes… dat zit wel goed.

Maar daarentegen weet ik ook, dat er van die binnenverdrietjes bestaan. Van die kleine stille, of zelfs stiekeme, binnensmondse huilstuipjes… Amper een traan, niemand die het ziet, maar toch. En, oh ja zeker, de grote ongecontroleerde huilers zijn er soms ook wel hoor, maar die probeer ik wel te beperken.

Hoewel ik er vaker mee te maken heb, was er vanavond ineens weer zo’n moment van intern verdriet. Of in elk geval ‘n emootzieke* aangelegenheid…

En ik kan je daarbij wel vertellen dat “vol” lopen, en tegelijk eten, geen handige combinatie is… Nee, je moet keuzes maken op zo’n moment anders doet je slikdinges raar en wordt je maar zo blauw.

Sinds mijn ziekte is er behalve aan mijn diverse lidmaatjes, ook iets vreemds in mijn geest veranderd. Ik ben namelijk veel sneller geraakt door iets of iemand. Zo kreeg ik straks ineens geen hap door mijn keel… Niet omdat ik vergeten was mijn mondkapje af te doen maar er gebeurde iets…

Eerder, emotioneel geraakt worden, dan vroeger komt door cadeautjes, lieve woordjes of bijzondere ervaringen… Vanavond heel lekker, door mijn poezel gemaakt eten, vlak bij het, eveneens door haar vers gemaakte kerststuk…

*(deze emoties komen vooral voort uit de waardering voor mijn lief, dat ze ondanks alle drukte, zorgen en haar eigen verdriet, toch steeds leuke dingen blijft doen en het gezellig probeert te maken. Zo ook is er altijd weer heerlijk eten, de hut en was schoon, en dat allemaal terwijl ik zelf het grote onderwerp van zorg ben, en amper meer een bijdrage kan leveren aan het “gewone” dagelijks leven).

Dat blijkt op enig moment, genoeg om vol te schieten. En omdat bij het opwellen van die emotie, zoveel tegelijk gebeurd in een cocktail van; ademhalen, slikken, gevoelens, gedachten en poging de ontstane jank te onderdrukken, is het schier onmogelijk dit nog in goede banen te leiden. Stoppen met eten, is dan de oplossing. Rustig ademhalen, door de neus, ontspannen en aan andere dingen denken. Tot ik weer ’n vorkje kan prikken.

Wat mij vooral opvalt is: het zo snel in m’n hart geraakt worden in tegenstelling tot vroeger. Was ik dan zo gevoelloos? Interesseerde al die dingen me vroeger dan geen reet? Of is het een van die fucking restverschijnselen, waar je na CVA’s mee te dealen hebt?

…ach wat kan’t schelen…

Bij veel van mijn schrijfsels, denk ik wel; is dit nou zo de moeite waard om over te schrijven…? Ja, kan ik je zeggen. Het zal misschien niet altijd zo duidelijk zijn, maar ik zit meer dan boordevol met de dingen, waar ik over schrijf…

Er is ook zoveel gebeurd, de laatste jaren… en ik herbeleef het nog steeds.

ik zit er vol mee
ik schrijf me er leeg over