…afvalrace…

Bij CVA en andere combinaties van ziekelijke pretletters, kijken ze al snel of er iets met je cholestorolica aan de hand is. Die moet dan een waarde hebben waardoor je nog net kan blijven leven. 

Is ie te hoog, en dat is natuurlijk het geval, dan moet je op dieet. Vooral de vette hap bij de Mac laten liggen, en flink aan het fruit. Maar omdat je dat niet zelf kan opbrengen, kun je daar, door een prachtig gevormd fruitmeisje, bij worden geholpen. Zo’n “dieetniksnie” wordt door CZ betaald, ze vertelt wat je al weet, en hoe je het kunt veranderen.

Meten is weten, dus je moet op de weegbrug. Elke zondagochtend na het poepen, kijk je naar wat je niet wil weten en noteert het in je afvalwijzer. Daar komt ook in te staan, wat je allemaal eet, zodat je op je mobieltje kunt zien hoe fout je nog steeds bezig bent. Bij een volgende ontmoeting met je vermageringsdingetje, ga je steevast op je bek, door alle slappe smoezen die je hebt ingestudeerd om skinny om de tuin te leiden.

In mijn geval begon ik zeer fanatiek alles te doen volgens voorschrift, en noteerde alles eerlijk in de eet-beter-meter-app. Jeetje wat ben je snel aan je taks zeg… Maar ach, ik doe het al best goed. En goh ik hoef toch ook niet ineens alles te laten staan. Om kort te gaan… er is nogal wat voor nodig om dit disciplinair vol te houden en inderdaad, om iets simpels als Corona beperkingen (ja ik zeg maar wat) haakte ik af. Of eigenlijk verslonsde ik de broodnodige opdracht.

Maar heb daar dan ook een heel acceptabele reden voor: ik ben zielig!

Ik heb heel de dag pijn en beperking door het kwartet aan CVA’s. Met als gevolg dat elk pijntje, elke frustratie en vrijwel elke emotie als het ware verzacht mocht worden met het snoepen van iets lekkers. Zo van: ik heb pijn, dus neem ff iets lekkers, om me even fijn te voelen. Of, bah ik ben zo verdrietig, dus neem ik lekker iets hartigs want dan vergeet ik even mijn tranen.

Ondanks dat ik wist dat het niet goed was, deed ik me te goed aan toenemende vreterij. Wegen deed ik me niet meer, want ik voelde heus wel dat ik te zwaar werd. Maar het zichtbaar vervelendste van alles was het groeien in omvang, om niet te zeggen dat ik een dik vadsig uitgezakt lijf ontwikkelde. En omdat mijn lief mij moest helpen douchen, begon ik me daar vreselijk voor te schamen.

Ik wilde niet dat ze mij zo zag, ik wilde niet eens meer naar mezelf kijken… De meest vreselijkste gedachten kwamen in me op, en het verdriet groeide gretig met me mee. Door een opmerking van mevrouw logo, moest ik het wel toegeven: ik ben eet verslaafd! Gezien ook het feit dat ik stiekem dingen uit de koelkast pikte, en zelfs sporen van mijn vreterij probeerde uit te wissen, was dat wel duidelijk.

Inmiddels wordt het niet meer door mij verzwegen, maar besproken met wat dieet, logo, fysio en NAH professionals, en zijn er stappen genomen om het probleem echt aan te pakken…

… de afvalrace is begonnen…

 

>Klik hier voor schrijfsels in opdracht<