…ademloos…

Vers ooit in de sint Maartenskliniek na m’n allereerste CVA, leerde ik m’n lede maatjes weer wat doen voor de kost… 

Aankleden was er een van… Halfzijdig verlamd is geen bruikbare optie om mezelf meteen maar weer aan te kunnen kleden. Toch kwamen er door de tijd heen na veel ge-therapie steeds meer kledingstukken op de juiste plek te zitten.

Grappig, maar tegelijk zwaar kut, is de ervaring met het aandoen bv. 1 sok. Wat ‘n gestuntel zeg, en gelijk buiten adem van die klus. Normaal in 3 minuten compleet in m’n vrije tijdssmoking, nu in dezelfde tijd, ademcrisis na onderbroek en sokken.

Het begin van een hachelijk en slopend avontuur, waar de dag toch maar dagelijks mee opent… Tja in m’n blote dinges of pyjama de in me opkomende bezigheden vieren, zou m’n lotgenoten teveel uit hun, toch al moeizame, concentratie halen.

Maar het bleek toch een schier onhaalbaar karwei, mezelf echt netjes in Denim of Nike te verpakken. Nou, feitelijk kon ik het aankleden op zich wel volbrengen, maar het gevolg was dat ik compleet buiten adem en gesloopt raakte en dus eigenlijk al direct weer toe was aan een flinke siësta.

Dus ik moest er echt wat hulplijntjes bij inschakelen. Thuis kocht ik mijn lief om met wat kleedgeld en zo kon ze dagelijks wat bijbeunen als aankleed poppetje… Probleem opgelost. Toch bleef er iets aan mij knagen: waarom kan ik het eigenlijk wel zelf, maar kost het me teveel energie?

Het antwoord kwam van iedereen die verstand heeft van vermoeidheid van door CVA ontstane restverschijnselen: dat is simpelweg het gevolg van hersenletsel.

…maar laat ik het nou inmiddels zelf beter weten…

Het is niet zozeer het gevolg van zuurstofarme hersenen, maar vooral het ongelooflijk stompzinnige tempo waarmee ik me wilde aankleden, en breder gezien, alle dagelijkse dingen doe/deed. Echt waar, alsof ik naar een brand moet, schuim haast op m’n bek, stoom uit m’n oren en kort daarna afgebrand.

Op een nacht werd ik wakker en zag ik het licht. Oh nee, niet dat ik vergeten was m’n nachtlamp uit te doen, maar overdrachtelijk gezien. Ik dacht namelijk heel simpel: als ik me nou eens heel kalm en rustig, stukje voor stukje zelf aankleed….

Zo gedacht, zo gedaan en de kledingstukjes op m’n dooie gemak, op de juiste plek zetten. Steeds afgewisseld met ff wachten, iets op internet lezen of tv kijken, bleek meer dan fantastisch te werken.

Mijn lieftallige kamermeisje legt nog wel de kleren klaar, maar schopt vervolgens zichzelf en de honden de trap af en laat me in de steek. Het kost ongeveer een half uur, maar ik kleed mezelf aan en merk niet eens dat ik wat gedaan heb. Wauw.

Mijn lief is er hierdoor qua inkomen wel flink op achteruitgegaan, maar dat compenseren we door andere klusjes. Als ik naar bed ga doe ik mezelf nu ook uitkleden, vroeger toen ik nog een mooie jonge god was, m’n snelste hobby, maar ik heb het tempo nu wat aangepast.

…er rest immers alleen nog maar slapen na deze klus…