Woondoos…

Na een roerig bestaan, de laatste jaren nog ‘n keertje of 5 verhuisd, door omstandigheden of bijzondere plannen. 

Gelijkend op ‘n stel nomaden, van hut naar hut, uiteindelijk gevestigd in het land van Boudewijn de Groot… met als plaats; Ewijk… Puur toevallig een schitterend plekje pal achter de grote kerk… Vrijstaand, grote tuin en groene omgeving.

Wauw…

Ik import in Ewijk, mijn lief als roodharig “straatmeubilair” en iedereen kennend. Niet in het minst door haar werk met, en liefde voor, ouderen met dementie… als je dat meer dan 25 jaar volhoudt, zit je op je plek… 

Samen nog ons theatrale promotiebedrijf volgehouden, tot enkele jaren terug de crisis in de detailhandel ons parten speelde en einde bedrijf betekende… Maar ja, met flink wat schuld en behoefte aan inkomen moet je toch iets en onze hobby, passie, liefde voor honden, was al snel de oplossing.

Uitlaatservice de Uitwaaiers werd gestart… Heel voorzichtige prognoses en berekeningen barsten al snel uit hun voegen en vele hondenbaasjes wisten ons te vinden… Wauw, wat een feest en dagelijkse heerlijkheid om urenlang met de roedels door de uiterwaarden te struinen.

Maar oei…

Ineens was er paniek in de tent, of liever gezegd; in de auto. Samen met mijn lief en ‘n zooitje honden op weg naar een avond wandeling. (11 mei 2018).

Vlekje op het oog en ongecontroleerde bewegingen met armen en benen, nipt de auto nog stopgezet…. Getroffen door een zwaar herseninfarct, lag ik al snel op de IC.

Einde verhaal, einde leven wellicht en zeker einde uitlaatservice…? Vraag niet hoe maar door de gezamenlijke knok van mijn lief en mij, geholpen door wat vrienden en bekenden, lukte het ons bedrijf overeind te houden en zelfs te laten groeien.

Met voor mij alleen nog wat taken en dagbesteding thuis, kon ik door een creatief plan in samenwerking met de plaatselijke zorggroep, een fantastisch uitlaat terrein realiseren, waar ik ook zelf nog naar toe kon, en we met hulp van vrijwilligers, de honden vrij konden laten ravotten.

Naast wat extra CVA’tjes, niets aan de hand… totdat recentelijk de grote schok kwam dat de “Basilica Major” met alle opstal verkocht wordt… Ons huis is van de kerk, dus daar moeten we uit…. tja…

Geen rechten, omdat we er wonen via de leegstandswet, en bij verkoop ons slechts 3 maanden rest, een alternatief te vinden. Schier onmogelijk, doen we er alles aan, wat in ons vermogen ligt, om een woning te vinden, waarbij we hopen en bidden ( ja nu ineens wel) de huidige uitlaatservice voort te kunnen zetten.

Maar op dit moment, ziet het er slechter uit dan we dachten… We meenden nog 6 maanden, maar slechts 3 zijn er ons gegeven nadat het verkocht wordt!  De paniek verlamd ons, maar we doen hoe dan ook ons best tijdig iets te vinden… Gesteund door, en met dank aan, heel wat sympathisanten.

Na alles wat er gebeurd is de laatste jaren, zakt op dit moment ons even de moed in de schoenen…

In vertwijfelde sfeer, fantaserend over de toekomst, komen beelden in me op over het leven in woondozen, met onze hondjes… Het zal echt niet zo zijn, maar een ander beeld kan ik nog niet dromen…

De parochie raakt het huis van God kwijt, wij ons “stalletje”…

Amen



Onder het motto: je weet maar nooit, hierbij een link naar verdere berichtgeving over onze zoektocht:

>>woningnood<<