…vroeger…

…is al veel later… 

Nu mijn geschiedenis, gevoelsmatig en gedenkwaardig als ‘n secundaire dagbesteding aan me voorbij trekt, lijkt de einder van mijn toekomst toch aardig in zicht te komen.

…ach ja, eeuwigheid bestaat alleen in je kinderjaren…

Dan wordt het nu dus terugkijken, herbeleven en verwerken, omdat vooruitzien, alleen een kwestie is van tijd. Leven met de dag, het uur, of nog korter.

Belangrijk wat er was, omdat er weinig meer bij zal komen… De herfst van mijn bestaan is ingegaan, en niet alleen qua leeftijd hoor, maar ook door m’n ziekelijke restverschijnselen zie ik er uit als ‘n tanend herfststukje.

Boeiend zo’n proces, maar wel raar dat ik er verdrietig van word. Ik heb verdorie de wereld al beleefd, dus waarom zou ik nou niet het einde van die wereld omarmen?

Oké, als ik dood ben kan ik niks meer zeggen, terwijl het horen en zien met me mee vergaat. Dat is waar, maar ook lekker rustig. Dat zegt ook iedereen tegen die tijd: “nou heeft ie eindelijk rust”. Nou weet ik niet precies waar ze op doelen, maar ze hebben zelf dan ook rust, althans van mij.

Maar alvorens de Dela te bellen moet ik wel iets met mijn dagelijks leven aan, en dat is toch nog ‘n dingetje hoor…

Druk ben ik er mee… enerzijds om de dag ongeschonden door te komen, anderzijds om mezelf niet te buiten te gaan, aan wat er in me bruist aan passie, creativiteit, lust en inspiratie…

Ik wil alles en kan niks…. nou ja mijn motoriek gaat niet verder dan vingervlugheid van de rechter wijs, waarmee ik woordjes teken en neuspeuter. Maar mijn denk is nog intact.

Afgewisseld met ‘n keer of tien  naar de plee te hampeldansen, om “blaas vaak” tevreden te stellen, wordt mijn dagschema voor het grootste deel gevuld, door van wat honden te houden en letters in te kloppen.

Moe maar ontdaan, flikker ik steeds in slaap tijdens tussendoortjes in de zit af stoel, en al tijdens het laatste avondmaal (van die dag), lever ik strijdjes om niet aldaar al in slaap te vallen. Dus bestaat dineren doorgaans uit hap, slik en snel naar bed.

Het moeilijke hieraan vind ik: feitelijk doe ik dit alleen… Mijn dagelijkse denken, doen en laten is ‘n eenzaam bestaan in mijn zijn…. pfff, ik was of word vast ooit filosoof, als ik al zo diep ga…

Oh ik heb wel ‘n lief waarmee ik ‘n mini zorginstelling vorm, waar ik mee lach, eet en vloek. En ze heeft haar handen vol aan mijn sores, haar eigen ongemakken en natuurlijk bedrijf en huishouden.

We hebben nooit de diepzinnigste gesprekken, maar doen lekker alles op onze eigen en gezamenlijke manier. Gelukkig niet in pijnlijke eenzaamheid op weg naar de grande finale…

…het wordt steeds vroeger later…