visie-oen column

Gek hoor, na de opening van je NAH, loop je te hoop tegen wat je allemaal niet meer kan.  

Je prakkiseert je ‘n scala aan huilbuien over je beperkingen, en hoopt niet zelden dat “het maar erger geweest” zou zijn….. Het lijkt wel of we dat het lekkerst vinden of het beste kunnen.

Is ook waardeloos natuurlijk als je van het ene moment op het andere je complete opleiding en levenservaring in de kliko moet flikkeren en geheel anders moet gaan “toekomsten”. 

Voordeel is hooguit dat je je weer lekker jong waant als je moet leren lopen, leren eten, gaat fietsen op ‘n driewielertje en je weer voor je veterdiploma moet gaan studeren.

Het geeft verdriet en veel frustratie, niet meer te kunnen wat je kon, ook bij mij zelf hoor…

Maar toch kop ik nou ‘n kastje van de muur want….

Vanaf onze eerste seconde levenslicht willen we dingen leren, en gaan we van alles kunnen. We doen ons uiterste best en zijn blij met behaalde resultaten van al het oefenen en doorzetten. Ook al lukt het soms maar voor de helft… 

We zijn blij, vieren al dan niet feestjes en voelen ons steeds stapjes verder gegroeid in ons bestaan… wauw!

Dan “ slaat de bliksem in”, stuiteren we van voor naar achter tegen obstakeltjes aan en storten we neer met CVA of iets anders uit het NAH keuzemenu. Heel vervelend, erg lastig, pijnlijk ook, maar in elk geval kut.

Het is in de ruimste zin echt vreselijk dat geef ik niet alleen vierkant maar ook nog ruiterlijk toe. (ja wiskunde knobbeltje)

…VKZ…

Maar aan de andere kant… Gaat er bij zo’n VKZ een, veelal maagdelijke, grote nieuwe wereld voor ons open… 

We worden feitelijk niet terug gezet in ons bestaan, maar er volgt een gedwongen verhuizing naar een ander plekje. Alwaar we, door Psychen en Peuten, opnieuw geboetseerd ons hervormde leven onder de knie moeten zien te krijgen.

Hoe je er ook aan toe bent, wat je ook is overkomen en hoe beroerd het ook voor je is: Je wilt toch weer beter worden dan je op dat moment bent. 

Van nature wil je lopen, praten, knutselen, werken en zelfs aan je schatje zitten. 

Je wilt gewoon weer alles kunnen/leren… Je merkt dan wel dat alles niet niks is, maar wel anders en daar ga je dan ook voor, lijkt me…

Oke, je zult mogelijk geen meters meer maken, maar millimeters zijn ook afstanden.

…lidmaatjes…

Mijn groei na mijn persoonlijke ineenstorting bestond uit: hee ik kan weer mijn vingers knippen en hee ik begin weer wat te lopen, en iets vast te houden en te praten, de hond te aaien, te denken, te willen én te kunnen…. 

Sodeju wat ‘n vooruitgang….

Je leert je tweede leven te leven, krijgt weer macht over je lidmaatjes, persoonlijke materie en beschikbare middelen…

Ben je dan blij, of blijf je stil staan en zeuren over hoe goed het vroeger was…? 

Bij vooruitgang, ver-beteren of welk herstel dan ook, moet je niet terug zeiken vind ik, maar knokken wat je kan. Of verdien ik met deze onzin een KZ verklaring?

Maar goed, eindeloos door zeveren over deze wijsbegeerte heeft geen zin en leidt tot herhalingen. Ik sluit dan ook maar af met ‘n soort, tot lijfspreuk verworden reeks woorden die ik letter voor letter met mijn aangedane denktank aan elkaar geknutseld heb:

 

Vroeger deed ik wat ik kon dus doe ik nu maar wat ik kan.

Vroeger werd ik wie ik was dus word ik nu maar wie ik ben.

Het ga u goed, maar in elk geval beter!