uitgeteld

Ik ben uitgeteld…. Oh niet dat ik elk moment kan bevallen hoor maar ik kan even niet meer mee in de roedel…

Nou vandaag ineens kan ik niet meer lopen, niet gaan zitten, niet gaan staan of alleen staan, van de pijn in een knie… rechts….

Ja natuurlijk, heb ik na de CVA feestjes altijd al pijn, dat is op zich niks nieuws en daar leer ik heus wel mee leven. Maar kan ik nu geen kant meer op, nou ja wel neerstorten dus maar daar beneden heb ik niks te zoeken want zoveel valt er niet te rapen tegenwoordig.

En echt alles doet me zeer. Of ik nou beweeg, lig of zit… dagelijks en nachtelijks doet alles pijn. Ik verga niet van de pijn want dan had ik dit al niet meer kunnen schrijven, maar het doet juist vandaag, zeer zeer… Tja, zeer is ook pijn.

Behalve als ik slaap. Dan slaapt de pijn met me mee, maar hij maakt me ook wel eens wakker en dan doet ie me weer pijn.

NALP (niet aangeboren lijf pijn) als gevolg van NAH.

Dat soort pijn zie je niet, maar voel je alleen. Nou ja je ziet het wel, als m’n smoel probeert uit te drukken dat ik pijn heb. Een smoel kan dat, omdat die rare bekken kan trekken.

Meestal maakt het dan ook geluid. Het geluid van pijn is ‘n zwaar beschadigde mengeling van neuriën, praten, schreeuwen en kreunen.

Ergens vanuit mijn lijf komt dat tevoorschijn en daarmee laat ik mijn omgeving weten dat ik pijn heb. Want als m’n halve kop er niet af ligt en m’n been niet gebroken is zie je niet dat ik pijn heb…

Algemeen geldt: Als je nog pijn voelt, leef je nog en kun je nog dingen doen of bedenken.

Dus dan ben je niet dood, maar je kunt niet weten wat je liever had.

Want je kunt niet even dood gaan om te weten hoe dat voelt om daarna weer pijnlijk verder te leven…

…hoe bedenk ik het… en waarom schrijf ik dit zo…?

Nou omdat het me dwars zit nu even… een paar weken rust voorgeschreven krijgen doet ook pijn…

Initiator zijn van een schitterend project en er zelf een tijdje niet heen kunnen…. doet…

Auw…