…telefonisch insult…

Rare tijden zo hoor, met dat mondkapjesvirus… Vroeger hadden alleen bankrovers dat nodig, dus die waren toen al ziek…

De hele wereld is in de war, economie naar de kloten, feestjes vieren mag alleen illegaal, en als je je ouwe moer wilt bezoeken, word je door de werkster tegengehouden, omdat je masker scheef zit… Weet zij veel dat dit je, door het leven getekende, gezicht is.

Buiten de mondkapjesgiganten, vaart alleen de gezondheidszorg er wel bij, want waar de boel is verziekt of aangedaan, is het een drukte van belang. De hier bedoelde welvarendheid geldt overigens alleen voor de mensen van de centjes, want alle hulp poppetjes draaien overuren met als bonus oververmoeidheid… Maar goed, daar ga ik niet over.

Voor mij persoonlijk is het merkbaar bij, met name, het therapeutisch gesodemieter waar ik mee in aanraking kwam, na een zuurstofstoring in mijn walnoot. Er is namelijk voor uitwonenden geen therapie meer binnen de medische theaterzalen, dus wordt het doktertje spelen aan huis, of telefonisch insult… Met “consult” heb ik niet zo veel, door een opgelopen prehistorisch trauma uit m’n  babytijd.

Dit, indoor geknutsel, heeft wel een hoop voordelen vind ik. Want je wordt 1 op 1 aangepakt door de peutjes. Niet zelden verbouwen die anders, simultaan, een half elftal (huh? dat klopt niet). Zo van: als jij dit vast doet, dan ga ik dat vast doen en kom ik zo bij je terug… Dan lig je daar een tijdje met jezelf te spelen, met af en toe een blik uit de verte, of je nog ademt.

Daarnaast heb ik niet het ge-loer, (en beeld) van andere wrakken, die nog een beurt moeten krijgen. Maar nog belangrijker; eindelijk kan ik mezelf laten gaan zonder bemoeizuchtig meekijken van rolstoelduwvrijwilligers (3 x woordwaarde) die ik de rest van de week ook elders tegenkom, bv. bij de bakker of als housekeeper in m’n badkamer en zo…

Maar waar het vooral om gaat is, het persoonlijke therapeutisch onderhoud van mijn lijf en geest. Hoewel vaak zwaar en moeilijk, helpt me dat elke keer weer een stippeltje verder, door de rest van mijn, aangepaste, leven.

Welke flipeltjes er in de toekomst ook door het luchtruim zweven;

…ik ben alleen in huis te behandelen…