spychies… verhaal

Even naar beneden gegaan want het werd me boven echt teveel… Oh nee, niet dat er boven zoveel te doen is hoor, juist niet… Maar hoe kan het dan toch teveel worden zou je zeggen… 

Vooral overdag ben ik flink in de weer. Godsamme, wat ik toch allemaal niet doe zeg, of eigenlijk wél doe. Nou ja fysiek bijna geen ruk, op wat heen en weer strompelen na dan, maar geestelijk wel zeker ‘n heleboel.

Zo bedenk ik van alles, ik schrijf (nou ja typel) verhalen, ik hou diverse websites en zakelijk agenda’s bij en ik klooi grote delen van de dag, op ontwerp én beleidsniveau, met ons nieuwe project Hondenheuvel.

(word al moe al ik het zo opschrijf)

Alsof het nog niet genoeg is, bemoei ik me daarbij ook nog met alle honden waar we dagelijks ons woongebied mee delen.

Ook mondiaal, (m’n bek open doen over van alles) kom ik flink uit de kast, al is het geluid nog niet altijd even zuiver en luisteren er maar weinig…

Gek eigenlijk want ik ben zo ziek als ‘n hond (huh?) geestelijk gestoord en lichamelijk flink aangedaan, dus hoe dan ook krakkemikkig, behoorlijk beperkt en vaak zwaar gefrustreerd… Ach ja weer ‘n ander heeft kiespijn of is al dood of zo…

Maar toch presteer ik nog zo het een en ander… En dat moet ook… ehhh, nou dat wil ik eigenlijk zelf, net als vroeger toen veel nog anders was.

Maar er is ook ’n moeten, omdat er nog wat centjes op tafel moeten komen door gebrek aan pensioen en ‘n schuld, anders had ik al lang ‘n “Shevy” onder m’n kont gehad of rustig aan gedaan…

Ach nee zo ben ik helemaal niet pfff…

De aard van mijn beestje, verplichtte mij vroeger simpelweg datgene te doen wat de systemen in mijn, op ’n vette walnoot gelijkende, hersens zoal ontwikkelden… Ofwel in Jip en Janneke: ik deed wat ik bedacht, maar ik kan niet meer doen wat ik denk…

Maar goed, ik naar beneden met ‘n kutsmoes (vragen wat “ze” aan het doen is en iets doms over de honden) naar mijn lief om aldaar vervolgens uit te barsten in wanhoop, gebrabbel, schuldgevoel en tranen…

En toen ook werd me duidelijk waarom het boven teveel werd.

Want daar lig ik te rusten en ondertussen de dag en m’n hele situatie te herkauwen én te overwegen…

Aha, nou snap ik het… dan beleef ik dus alles nog een aantal keren. Nou en dan kom ik wat tegen hoor… o.a. Had ik niet dit en kon ik maar dat….

…maar dan toch keer de rust weder…

Heeft mijn schat dan zulke goeie dingen gezegd om me te temmen en m’n geestelijke paniek onder de streep te krijgen? Eh, nou zeker ook ja, zoals veel vaker.

Maar het is ook dat ik mezelf daar hoor janken, stikken, ventileren, zeuren en van me af praten… Djiezus zeg, dat mens moet wat aanhoren….

En wat is nou de moraal?

Nou ik ben gewoon even naar beneden gegaan omdat het me boven teveel werd, en dat heb ik beneden gedeeld met mezelf en m’n lief…

Zo, weer ‘n psych uitgespaard…