snaar of ’s naar

Nou ja je leeft je leven en doet je ding of je nou gezond bent of niet… Je gaat van begin naar eind en dat heet dan leven… Sommigen leiden een dubbel leven… 

In een van mijn blogs sluit ik af met: “ik leid een dubbel leven”. Waarmee ik bedoel dat ik enerzijds een gelukkig en blij leven leef, doordat ik nog steeds ‘n lekker wijf heb en volop leuke en creatieve dingen doe. Anderzijds leef ik een aangedaan en zielig oude man leven, doordat ik ziek ben en gefrustreerd door pijn en beperking.

En dan tijdens een knutselsessie bij ‘n peut vertelt me die gast ineens dat iedereen ‘n dubbel leven leidt, iedereen m/v oh sorry, gender neutraal 😉 heeft een zowel gelukkig en ongelukkig levenspad.

Valt dat ff tegen… dacht al die tijd dat ik de enige zielige was…

Weer een illusie inleverend babbelen we nog wat over behaalde doelen en verdere toekomst en blijk ik mezelf door alle zieligheid al een tijdje aardig besodemieterd te hebben, want er gebeurt iets met me door dat gesprek…

Natuurlijk ben ik wel eens verdrietig en natuurlijk hou ik dat regelmatig lekker voor mezelf. Om niet te zeggen onderdruk ik dat vaak fors… Kom op zeg, daar heeft een ander toch geen boodschap aan? Nee ik pers mijn emootzieke neigingen regelmatig terug in m’n hart hoor, ik vind het wel best…

Maar dan ineens word ik quasi nonchalant op m’n gevoelige snaar getokkeld en probeert er iets in me te ontploffen..

…en dat ‘s naar…

In meerdere delen van m’n lijf komt de boel onder druk te staan met bijbehorend gesnuif en gekreun terwijl nergens wat zinnigs of herkenbaars naar buiten komt, op wat neusdruppels na…

Ik sta op het punt in huilen uit te barsten. Het bruist wel maar er komt niks. Dat is blijkbaar zwaar geblokkeerd, mogelijk door mijn hersenletsel… eigenlijk wel zeker, maar het kan ook gene zijn of gewoon eigenwijzigheid…

CVA gooit systemen en controles danig in de war en beperkt je in je mogelijkheden. Meer dan wat gepruttel komt er dus niet uit en slechts aan m’n, achter mijn handen verborgen, ponem is af te lezen dat er iets is… Dat verkleurt namelijk enorm en trekt rare gezichten.

“Foute tokkel” zegt de meneer geschrokken, maar m’n lief en ik hebben daar een andere kijk op…. Eindelijk kwam er eens iets meer los dan ‘n vloek en ‘n zucht… Dus: goed gedaan jochie…

Met de sporen van ‘n hoopje ellende nog op het gezicht maar luchtbaar opgezucht, zijn we thuis lekker aan de koffie gegaan en aan de pootjes natuurlijk…

…en aan de banketstaaf…