…slaapverplichting…

Nou wil ik niet zeggen dat ik in diepe coma geraak op het moment dat ik m’n bed zie, maar als ik me er eenmaal in gestrompeld heb, slaap ik doorgaans direct als ik m’n luikjes sluit. 

Ja dat is lekker hoor. Geen pilletje nodig op dit gebied en mee huilen met andere wolven in het “oh ik kan niet slapen” bos, is gelukkig niet aan de orde.

De hele dag druk makend en druk doend, ligt daaraan ten grondslag dus heeft mijn ADHD mankement voor wat betreft de nacht, een zeer gewaardeerd neven effect.

Echter omdat deze prins (op een oud paard) af en toe moet pissen, wordt het lieflijk slapen enkele malen onderbroken door verplichtingen in kamer 100.

Geen probleem hoor, daarna meur ik maar zo weer verder, niet zelden met m’n vinger nog op het lichtknopje.

Althans…. meestal gaat het zo. Maar een enkele keer denk ik dat ik al slaap, maar blijft er in mijn bovenkamer iets actief bezig met bv. de zorg of zelfs ellende van die dag. Dan zoek ik gezamenlijk met al mijn ledematen een poosje naar de juiste slaaphouding, doe mezelf de das om met een of ander slaapspelletje in de vorm van probleemoplossend malen, om er vervolgens achter te komen dat de slaap voor dat moment eigenlijk een droom is.

Welke slaaphouding of, ja daar is ie dan, slaapverplichting, ik mezelf ook opleg: d’ oude man blijft wakker!

Vervelend hoor… maar gelukkig is er dan de TV met; ziekmakend Borsato gezeik, geile Dr. junior, rampverslagen die door programma makers wel gefilmd mogen worden en diarree veroorzakende Meilandjes…

Om vroegtijdig doodgaan te voorkomen, zet ik het maar snel weer uit en schakel ik over op de aan mijn zaphand vastgegroeide iphone en check; appjes, mailtjes en de sociale media, om te kijken of ik alles al gezien had van al m’n “vrienden”.

Als ik teleurgesteld merk dat niemand mij meer geliked heeft, grijp ik naar mijn laatste slaapredmiddel, en ga ik maar weer uit mijn walnoot met het schrijven van verhaaltjes over wat me zoal bezig houd…

Slaapverplichting… is zo’n verhaaltje. Ben er moe van, ik ga slapen.