seizoenen column

Grappig hoor, van de ene seconde op de andere een nieuw bestaan in te vullen. De “alles is anders show” zonder prijzen, maar er hangt wel een prijskaartje aan. 

Hoewel de ingrediënten voor onze nieuwe toekomst, verwachtingsvol voor me liggen; mijn ziekte, door vallen beschadigde partner, WMO gedoe, tegenwerking van gemeentelijk monsters, hobby honden, confronterende therapieën, ons bedrijf, financiële problemen, PGB gedoe, enorme afhankelijkheid en dagritme. Moeten we er nog wel zelf chocola van maken.

Nou waren we in ons vorige leven redelijk bedreven in dit soort ambachten maar toen waren we nog jong, mooi en ongeschonden, denken we zelf.

De nieuwe maar nog ruwe weg die voor ons ligt, zal voornamelijk door onszelf geplaveid moeten worden….

Tering hee, en dan denk je in de rustige herfst van je leven te zijn aangekomen… Maar van deze “practicle joke” zijn we nu zelf de “practicle jokers” geworden… Oeps, ook nog Engels…

“Vreemd” is dan wel het minste label wat ik er aan kan hangen, maar het heeft stiekem toch ook wel weer iets moet ik bekennen.

Samen met mijn dappere lief, lijk ik te zijn aanbeland in de “Lente van de Herfst” van mijn leven…

Ja, neem gerust ff pauze voor deze kreet want ik heb er zelf ook even over gedaan, maar hij klopt wel…

…een passend seizoensartikel?

Nou dat ben je op dit moment aan het lezen zullen we maar zeggen.

Veel van het oude leven is weg of onbruikbaar geworden, het oude ritme, de oude sleur en de liefde van weleer. Het oude bedrijf is helemaal weg, het nieuwe bedrijf loopt hier de hele dag roedelrondjes en blaft soms alleen maar omdat ze hond zijn…

Denk nou niet de fout dat we in een grote leegte en zelfs vacuüm zijn beland want dat is in het geheel niet het geval. Het tegendeel blijkt zelfs waar te zijn…

We staan te trappelen om er iets van te maken en omdat het water ons soms aan de lippen staat hebben we op onze leeftijd ook nog dapper leren watertrappen… In een plasje water dan hoor, want ik gooi mezelf echt niet meer in het diepe, sinds “Ademnood” het songfestival verklootte…

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat we zeer dankbaar geholpen worden door een aantal, al dan niet betaalde en zelfs betalende, omstanders maar we moeten het wel zelf regisseren…

Zie je nou wel:

Leven doet hopen!