pottenbakker

Ooit was ik pottenbakker… oh ja zeker, ik ben alles al wel zo’n beetje geweest… 

van grondwerker tot piloot, van sociaal cultureel werker tot clown, van elektromonteur tot creatief therapeut…. en nog van alles wat daar buiten valt… wat een leven zeg.

Maar… alles wel met passie!

En nu de laatste jaren: honden, heel veel honden… met mogelijk nog meer passie, eigen honden en gasthonden en 7 dagen per week dus alles op z’n hondjes…

Onwaarschijnlijk heerlijk, leuk, boeiend en leerzaam. Zelfs zo leuk dat uitlaatservice broodwinning is geworden en we inmiddels een kei leuk eigen terrein hebben in samenwerking met, en op het terrein van ‘n zorggroep.

Wat heeft pottenbakker daar nou mee te maken? Nou kijk…

Het door ons ingerichte uitlaatveld en speelpark voor de honden is een schitterend stuk grasland, maar wel op vette rivierklei. De B kant van het prachtige land van Maas en Waal…

En hoewel ik “ten pottenbakkerstijde” niets liever deed dan in natte klei kneden en vieze handen krijgen, keert die kutklei zich nou tegen ons. Het succesvolle project Hondenheuvel is door de combinatie van klei, veel regen en spelende honden redelijk in gevaar…

Een prachtig uitlaatveld met leuke inrichting en volop speelgelegenheid voor de honden verandert in een kleidepot… Ik overweeg een bedrijf in kleimaskers te beginnen want vrouwen schijnen dat leuk te vinden en denken er mooi van te worden… Tja, waar heb ik dan wel niet in gelegen met m’n smoel.

Maar verdomme eindelijk, ondanks mijn ziekelijke beperkingen, een volwaardige dagbesteding gevonden en tegelijk het bedrijf gaande houden en dan krijgen we dit…

Er is bijna niet meer te lopen zonder op je bek te gaan (jazeker wel, mensen kunnen ook op hun bek gaan) en van gras is nauwelijks meer sprake op een groot deel van het terrein.

In het ziekenhuis hoorde ik wel eens iets over drains en de tuinman rond het zorgcomplex had het er ook over… Dus of CZ betaald de afwatering van die baggerbak of ik snap er geen ruk van, dat kan natuurlijk ook.

Hoe dan ook, er zal iets moeten gebeuren en tot die tijd gaan we in meerdere groepen op pad naar andere gebieden. Ik kan niet mee helaas, maar als schrale troost mag ik steeds de thuisblijvertjes vermaken (en zij mij)…

Weer een diepe frustratie waar ik mee om zal moeten gaan. Dus maar weer oplossingen bedenken en de moed er inhouden…

Nou én, zult u zeggen… zo is het hele leven voor iedereen….

Dat is waar… maar niet iedereen was pottenbakker en ging later iets doen met honden terwijl ie een gratis abonnement kreeg op CVA’s.

Op de foto’s: 1: ik in mijn jongere jaren, als pottenbakker zo rond 1978 2: Met de naam Potterie “De olifant” 3: het enige werkstuk dat nog in mijn bezit is.

En dan dus het betreffende kleiveld…..