PLEEMOBIEL

“Muren komen op me af”
Oh niet dat de hut inklapt hoor, maar als je nooit ergens anders heen gaat loop je wel tegen dit spreekwoordelijke probleem aan.

De eerste maanden weer thuis en weinig anders meer kunnen, was het misschien nog wel eens van toepassing. Hele dagen en nachten tussen de muurtjes van mijn eigen woondoos… Dan groeide de behoefte aan ’n uitje natuurlijk wel steeds meer. In het begin was met de kliko naar de overkant van de straat al een openbaring, maar die winkels iets verderop trokken mij ook wel. Niet dat ik een koopgek ben, maar ik wilde gewoon ff wat anders zien en ruiken.

Autorijden zit er voor mij persoonlijk niet meer in… Ja, een automaat is nog een optie maar ik weet niet waar ik een sponsor vandaan moet halen om die aan te kunnen schaffen… (App ff als je iemand weet). Mijn lief rijdt mij, maar ook de honden, met plezier overal naartoe hoor, daar ligt het niet aan.

Ik ben sterk afhankelijk… dàt is even wennen, om niet te zeggen een van de zwaarste gevolgen van dat hersengedoe… Niet alleen om van A naar B, maar ook ’n keer naar C te gaan en natuurlijk voor veel meer dingen.

…me too…

Met vallen en opstaan en genezend van builen, heb ik vanaf mijn geboorte zo ongeveer alles zelf gedaan. En dat is na 2 x een CVA, ontzettend zachtjes uitgedrukt, wat moeilijker.

Naast mijn persoonlijke buurtbusje met ‘n chauffeuse, waar ik ook nog zonder “me too” gedoe aan mag zitten, heb ik gelukkig nog een leuk driewielertje geleend van de gemeente.Daardoor begin ik toch al ‘n aardige mobiele eenheid te worden. Dus die muren raken mij niet meer… Ooit zat ik therapeutisch op een scootmobiel om te oefenen op dat ding. Ik ging haast poepen omdat ik het gevoel kreeg op ’n plee te zitten, vandaar toch maar de keuze voor ’n driewieler.
De kleinere ritjes hier in de buurt zijn een voorbereidende training voor de lange afstanden naar bv. Wageningen of ‘t Rode Plein in Moskou. Dus nu alvast dagelijks ‘n broodje kopen en af en toe de supermarkt in. Ja hoor, op m’n Easy Rider Turbo, route 66 langs melk en pindakoeken naar de kassa.
Mocht wel niet van mijn therapeutisch team, maar ach mensen met zuurstofarme hersens doen het wel eens anders, en scootmobiel zou wel mogen.

Niet mogen? Ik ga voor gelijke rechten voor de “pleemobiel” en m’n sportieve driewielertje!

 

Gedicht: “PLEEMOBIEL”

Op de wc van A naar B

De scootmobiel op, huppekee
persoonlijk vind ik het net een plee
hij schuift me alleen van A naar B
en dat is voor mij geen optie, nee.

Toch wil ik graag van A naar B
en wil niet steeds met de auto mee
’n therapeut bedacht weer iets
hij wees me op een driewielfiets.

’n Elektrische bike die trapt heel licht
ik twijfelde eerst, maar ben gezwicht
nu fiets ik graag van A naar B
maar ga thuis wel eerst naar de plee.