passie

Levenslustig wakker worden, vol goede moed in m’n hoofd. Plannen zat, ideeën genoeg, energie voor tien en passie voor alles waar ik mee bezig ga… 

Edoch, na alleen al de strijd om rechtop in bed te gaan zitten weet ik het weer… Ik kan niet meer wat ik wil, en eerlijk gezegd; soms wil ik ook niet meer wat ik nog kan.

Ja ik weet het… ik ben al ‘n ouwe lul… kaal, lelijk en ik stink nog ook…. Maar ik zit nog zo godvergeten vol bruis en energie, elke dag weer en elke dag de hele dag…

Zoveel plannen, zoveel willen en zoveel… nee, hier houdt het wel mee op. Kunnen is er niet meer bij… en dat doet pijn. Zelfs simpele dagelijkse verzorging moet ik laten doen.

Schier stikkend in mijn bruis en frustie, word ik gewassen en aangekleed door m’n dappere mantelzorgeresje, waarmee ik, op de toekomst voorbereid, een aantal jaren terug alvast trouwde.

Deze confrontatie is de meest walgelijke dagopening die je maar kunt bedenken. En toch is ie er elke dag weer… inmiddels al twee jaar en het houdt pas op als er geen dagen meer voor mij zijn.

Wat ‘n vooruitzicht… wat ‘n pad van zieligheid ligt er voor me… Ach jawel er zijn heus dagen dat ik het zo zwart zie. Regelmatig verzucht ik in die wanhoop…

…zieligen…

Maar dzjiezes nog aan toe zeg, dan leid ik inmiddels toch een rijkelijk dubbelleven. Ja toch? Met aan de ene kant die zieligheid van m’n aangedane ik, maar tegelijk aan de andere kant, de fascinerende wereld die voor me open ging door al dat CVA gesodemieter.

Een wereld van therapieën, hoop op herstel of verwoede pogingen daartoe, een wereld vol keihard knokkende mede zieligen en een nooit geweten dagbesteding van overeind zien te blijven en doen wat je nog kan.

In een ongewoonbaar verklaarde combinatie van passie en instortingsgevaar blijk ik nog aardig wat mans, met wel willen en heus nog wel kunnen hoor…

Aangepast dat wel, maar voorlopig nog niet uitgebruist en verdorie, tussen de buien door, nog gelukkig ook zeg…

Zelfs van ziek zijn kun je beter worden…